۱۳۹۱ تیر ۱۶, جمعه

سخنی با آقای مجتبی واحدی



جناب آقای مجتبی واحدی! مقاله اخیرتان در انتقاد از عملکرد و مواضع آقای رضا پهلوی را خواندم. البته آنچه در مقاله شما جلب توجه می نمود، انتقاداتی بود که به پیشگویی از آنچه آقای رضا پهلوی ممکن است بعدها - پس از رسیدن به قدرت - انجام دهد به ایشان وارد آورده بودید. به عبارت دیگر مقاله شما بیشتر پیشگویی آینده بود تا تحلیل حال یا گذشته. آن هم یک پیشگویی عجولانه - اگر نگویم غرض ورزانه - که تنها متکی بر تراوشات ذهنی خودتان بود نه واقعیات موجود. زیرا خود بهتر از من می دانید که آقای رضا پهلوی در طول سی و چند سال اخیر همواره سخنی جز دموکراسی و آزادی بیان بر زبان نیاورده است. در تمام این سالها رضا پهلوی یگانه راه رسیدن به حکومتی دموکراتیک را برگزاری رفراندوم و انتخابات آزاد و برآورده شدن رأی و نظر همه اقشار جامعه ایران دانسته و هر فرم حکومتی - چه جمهوری و چه پادشاهی - را زمانی برحق و مشروع دانسته که از پشتوانه رأی اکثریت مردم ایران برخوردار باشد. اما شما که این حقایق را می دانید و در عین حال سخت از ایشان عصبانی هستید - دلیلش را احتمالاً خودتان بهتر می دانید - به ناچار دست به یک سری پیش‌داوری و پیش‌گویی زده اید و ادعا کرده اید که اگر رضا پهلوی به سلطنت برسد چنین و چنان می شود! به قول همان ضرب‌المثل قدیمی "قصاص قبل از جنایت" کرده اید و بی جهت به رضا پهلوی تاخته اید. بی آنکه کوچکترین سندی بر اثبات مدعایتان ارائه دهید. 

جناب آقای مجتبی واحدی! به کجا می روید نازنین؟! من احترام فراوانی برای شما قائل بوده و هستم و همواره حساب شما را از اصلاح طلبان حکومتی و اپورتونیست های نان به نرخ روز جدا کرده ام. شما را فردی مطلع، آگاه و جسور می دانم که هرگز حقیقت را فدای مصلحت نمی کنید. اما چه شده که امروز به ناگاه با چرخشی 180 درجه ای کمر به خاموش ساختن بارقه‌های امید و اتحاد در میان اپوزیسیون خارج از کشور بسته اید؟ کدام مصلحت شما را به این تغییر موضع وادار نموده است؟ 

جناب آقای مجتبی واحدی! چه بر سر شما آمده است؟ چه شده شمایی که تا دیروز از کنگره ملی و شورای اپوزیسیون و اتحاد و همبستگی و... سخن می‌گفتید، ناگهان بسان تمامیت‌خواه‌ترین گروههای درون حاکمیت جمهوری اسلامی برای خود خط قرمز می‌سازید و خودی و غیرخودی تعیین می‌کنید؟ آیا چنین موضع‌گیری‌ها و اظهارنظرهایی بی ارتباط با تلاش‌های پشت پرده اصلاح‌طلبان برای حضور در انتخابات - بخوانید انتصابات! - ریاست جمهوری سال آینده و بازگشت مجدد به قدرت نیست؟ آیا وعده ای برای رفع حصر رهبران اصلاح طلب داده شده که چنین بی پروا بر سر اپوزیسیون چماق می‌کوبید؟ آیا قرار است باز هم شاهد یک دولت اصلاحات دیگر باشیم؛ دولتی برای تداوم حیات رژیمی که دستش تا مرفق به خون جوانان وطن آغشته است؟
جناب آقای مجتبی واحدی! من همچون شما قصد پیش‌داوری و پیش‌گویی ندارم. آنچه بیان کردم تنها پرسش‌هایی بود که در این چند روز ذهن مرا به خود مشغول ساخته است. پاسخ این پرسش‌ها با شما. اگر حقیقت جز این است ما را هم از سوءتفاهم برهانید. 

با سپاس

پاینده باشید

بزرگمهر 


دکتر جواد طباطبایی: بزرگترین نظام‌های دموکراتیک دنیا پادشاهی اند


بزرگترین نظام های دمکراتیک دنیا پادشاهی اند. وقتی شما آمدید و حکومتی درست کردید و مصالح عموم در آن در نظر گرفته شد و تأمین شد، فرم حکومت می‌تواند سلطنتی باشد، می تواند جمهوری باشد ... ولی هرچه باشد، حکومتی در دنیای جدید است؛ 

یک بار به یکی از این طرفداران جمهوریخواهی در اروپا گفتم، اگر من یک جمله از شما بپرسم احتمالاً عصبانی می شوید، شما این همه راجع به جمهوری صحبت می کنید و من می گویم که بزرگترین نظام های دمکراتیک دنیا، نظام هایی غیر از لیبرال دمکرات هستند و در بسیاری از موارد سلطنتی اند و حتی جمهوری هم نیستند. 

حرفم این بود آنچه اهمیت اساسی دارد، محتوای حکومت است نه فرم آن... بنابراین بحث بر سر فرم و مدل حکومتی نیست، بلکه محتوای آن مطرح است ... دمکراسی فرانسوی که از طریق انقلاب ]فرانسه] محقق شده تفاوت های بسیاری با دمکراسی انگلیسی دارد که از طریق انقلاب صورت نگرفته؛ فرانسه خیلی کمتر از انگلستان دمکراتیک است...

 

روزنامه شرق - 1383


۱۳۹۱ تیر ۱۵, پنجشنبه

گندابی بنام " بالاترین " : ترویج دروغ، باندبازی و لمپنیسم


مدتها بود که قصد داشتم در مورد سایت بالاترین بنویسم. سایتی که بدبختانه در عالم مجازی اسم و رسمی هم بهم زده و البته همه شهرت اش را فقط و فقط مدیون کاربرانش است؛ کاربرانی که گاه و بیگاه قربانی برخوردهای غیراصولی و جانبدارانه مدیران این سایت می شوند و خود از ادامه حضور در این سایت محروم می‌گردند.

پیشتر بارها از عملکرد مدیران سایت بالاترین و روش برخورد آنان با عقاید مختلف سیاسی و مذهبی انتقادات زیادی به عمل آمده بود (برای نمونه اینجا و اینجا را ببینید) و برخی از اوقات حتی کار به تحریم سایت و  کوچ دسته جمعی کاربران به سایت های دیگر انجامیده بود. یکی از آخرین نمونه های این برخوردها به حدود دو سال پیش بر می گردد که پس از حذف فله ای بسیاری از لینک ها و حساب های کاربری توسط مدیران سایت بالاترین، جمعی از کاربران این سایت به عنوان اعتراض از ادامه فعالیت در بالاترین خودداری نموده و زمینه ساز شکل گیری سایت جدیدی بنام "آزادگی" شدند.

متأسفانه انتقادات کاربران به تصمیم گیری های غیرمنطقی و جانبدارانه مدیران سایت بالاترین نه تنها تأثیری در اصلاح رفتار این مدیران نداشته، بلکه باندبازی و دروغ پراکنی عده ای از اعضای سایت با حمایت مستقیم بالایاران (مدیران بالاترین) اعتبار این سایت را به کلی در معرض تهدید قرار داده است.


گروه "آنتی شعبون!" : نمونه ای از باندبازی ها در بالاترین

همان طور که می دانید، یکی از شخصیت های معروفی که به عضویت سایت بالاترین در آمد آقای رضا پهلوی بود که قریب به یک سال پیش شروع به فعالیت در این سایت نمود. اما متأسفانه همزمان با ورود وی به سایت بالاترین، عده ای از کاربران بی ادب و مغرض سایت برای حمله به او و هوادارانش در سایت دیگری بنام فرندفید گروهی تحت عنوان "آنتی شعبون"! تشکیل دادند. تلاش این افراد جوسازی علیه رضا پهلوی در لینک های مربوط به وی و اشاعه اخبار دروغ و خلاف واقع علیه او و طرفدارانش بود.

اخیراً همین گروه که متأسفانه دارای کاربرانی شدیداً بی منطق، بی ادب و هتاک است، دست به اقداماتی نظیر ایجاد "موضوعات داغ" خلاف واقع علیه فعالیت های آقای رضا پهلوی می کند که نمونه هایی از آن را می توانید در لینک های زیر ببینید:

 

تمام این موضوعات داغ توسط افراد باند یاد شده ایجاد و بسط داده می شود. ارسال لینک های تکراری تنها با تغییر آدرس در وبلاگ های منتسب به این افراد که بعضاً مبتنی بر یک خبر دروغ یا یک شایعه بی اساس است. به عنوان مثال موضوع داغی که این باند در خصوص سفر آقای رضا پهلوی به هلند و سخنرانی وی منتشر کرد بر پایه انتشار خبری اشتباه در صفحه فیس بوک ایشان بود که به سرعت و ظرف چند ساعت هم تصحیح شد. اما این گروه همچنان به ادامه دروغگویی های خود در مورد این خبر اصرار می ورزید. یا مثلاً موضوع داغی که در مورد مصاحبه آقای رضا پهلوی با هفته نامه آلمانی فوکوس باز هم توسط همین باند انتشار یافت بر پایه ترجمه ای نادرست و ناقص از وب سایت "ایران در جهان" بود که از سوی دبیرخانه آقای رضا پهلوی نیز تکذیب شد و بر عدم ترجمه درست مصاحبه ایشان توسط وب سایت یاد شده تأکید گردید.

این باند متشکل از افرادی فحاش و روان پریش است که بعضاً از فرط بیکاری و شاید هم بر اثر فشار مافوق هایشان دست به ساخت موضوعات داغ خودساخته ای می کنند که بعضاً اصل خبرش به چندین ماه قبل بازمی گردد! نمونه اش موضوع داغی که در مورد ابهامات ! "طرح شکایت شاهزاده رضا پهلوی از علی خامنه‌ای" توسط یکی از اعضای شناخته شده همین باند آن هم پس از گذشت حدود 6 ماه از طرح این شکایت ایجاد گردید! نمی دانم، شاید شکایت از علی خامنه ای هنوز هم برای اعضای این گروه داغ و جانگداز است!!

متأسفانه در برخوردهایی که میان این باند و کاربران مستقل سایت صورت می گیرد، همیشه شاهد جانبداری مدیران بالاترین از اعضای این باند هستیم. تا جایی که توهین های افراد این گروه به سایر کاربران همواره نادیده گرفته می شود، اما کوچکترین پاسخی به آنان با حذف موقت یا دائمی حساب کاربر موردنظر همراه است. 

توهین های زشتی مانند "احمق" ، "گه خوردی!" ، "بی شعور" ، "گوسفند" ، "اسپرم پرست" ، "کودن" ، "بی‌مخ" و... که توسط اعضای لمپن این باند به راحتی نثار دیگر کاربران بالاترین می گردد و مدیران نامحترم سایت هم تنها نظاره گر این توهین ها و فحاشی ها هستند. 

غرض ورزی این باند در برخورد با لینک های شخصی آقای رضا پهلوی به اوج خود می رسد. تا جایی که بعضاً برای عقده‌گشایی های خود دست به اقدامات ابلهانه ای می زنند. مثلاً اعضای این باند در توجیه منفی دادن به آخرین لینک ارسالی آقای رضا پهلوی تحت عنوان "همبستگی مردم ایران و سوریه در برابر دیکتاتور مشترک" مدعی شدند که این لینک مربوط به بخش اجتماعی است و نه سیاسی!! حال آنکه هر کودکی هم با مطالعه محتوای این لینک پی به سیاسی بودن موضوع می برد. البته چنین رفتارهایی از سوی این افراد برای نجات همان دیکتاتور مشترک از تیغ انتقاد چندان هم دور از انتظار نیست. برخی از اعضای این باند بارها در دیدگاه های خود صراحتاً از تداوم حیات رژیم جمهوری اسلامی تحت لوای اصلاح طلبی حمایت کرده اند.


متأسفانه سایت بالاترین مدت هاست که اسیر بی کفایتی مدیران خود و ترکتازی عده ای مغرض و بی ادب گردیده و همین رفتارها سبب شده تا عده زیادی از کاربران قدیمی و دلسوز سایت عطای فعالیت در بالاترین را به لقایش ببخشند. یکی از آنها خود نگارنده که امیدوار بودم سایت به روند اولیه خود در خبررسانی درست، بی‌طرفانه و منصفانه باز گردد، اما با قطع امید از اصلاح سیاست های مدیریت سایت بالاترین ناچار به بیان گوشه‌ای از حقایق تلخ حاکم بر این سایت گردیدم. 



۱۳۹۱ خرداد ۲۹, دوشنبه

کوی دانشگاه؛ آن نیمه شب لعنتی


روز سختی بود، روزی پر از التهاب و خشم. همه بچه ها عصبانی بودند. تقلب در انتخابات را توهینی آشکار به شعور خودشان و هم میهنان شان می دانستند. همه می گفتند باید بمانیم، این بار عقب نشینی نمی کنیم، می ایستیم تا رأی مان را پس بگیریم. بعضی ها رأی هم نداده بودند، اما مانده بودند و فریاد می زدند؛ شاید می خواستند وطن شان را پس بگیرند. 

هوا رو به تاریکی می رفت. هنوز هم کوی شلوغ بود و صدها دانشجو معترض و خشمگین شعار می دادند: «دانشجو می میرد، ذلت نمی پذیرد». دیوارهای خسته و فرسوده کوی هنوز هم گرمی خون عزت ابراهیم نژاد را از یاد نبرده بودند که می بایست برای فاجعه ای عظیم تر آماده می شدند. پس از ده سال گویی تاریخ دوباره تکرار می شد. 

اول شب بود که چند نفر از بچه ها آمدند و گفتند خبرهای بدی به گوش می رسد. امشب می آیند که بزنند، امشب می آیند که بکشند. یکی می گفت ساعت ۱۰ شب می آیند، یکی می گفت ۱۱ شب،… اما به هر حال آن شب می آمدند. می آمدند تا ثابت کنند نام انسان شایسته سیرت شیطانی شان نیست؛ و کوی دانشگاه دوباره بر خود می لرزید، زیرا می دانست که باز هم پرپر شدن فرزندان ایران زمین را به سوگ خواهد نشست.

 بچه ها می دانستند که به استقبال آزمونی سخت می روند، می دانستند که حماسه شان در تاریخ جاودانه خواهد شد و نام شان زینت بخش زرین ترین برگ های کتاب تاریخ این مرز و بوم. درست مثل عزت ابراهیم نژاد، درست مثل اکبر محمدی. نام آنها نیز یادآور شهامت و عشق به میهن خواهد شد برای نسل های بعد که روزی می آیند و حماسه ما را می خوانند و به خود می بالند که نوادگان چنین شجاع‌دلانی بوده اند. 

یادم نمی رود همکلاسی هایم را که آن شب با آغوش باز به استقبال فاجعه می رفتند. وصیت نامه می نوشتند و از یکدیگر خداحافظی می کردند. چه کسی می تواند آن همه ایثار را از یاد ببرد؟ چه کسی می تواند آن همه شجاعت را ببیند و سر تعظیم فرود نیاورد؟ 

تنها زمانی که فیلم آن جنایات هولناک و آن وحشیگری های بی مانند در اینترنت منتشر شد، بعضی از مردم توانستند گوشه ای از رنج بچه های کوی را در آن نیمه شب لعنتی تصور کنند. نیمه شبی که تا ایران هست، در حافظه ملت ما خواهد ماند. نیمه شبی به رنگ خون، نیمه شبی که سیاه بود و تلخ، اما نویدبخش صبحی روشن، که دیر یا زود بر آسمان تیره سرزمینم پرتو خواهد افکند و یارانم آزاد خواهند شد و عشق التیامی خواهد گردید بر زخم های کهنه مان. روزی که اوین موزه خواهد شد و چهره زیبای همکلاسی های به خون خفته ام بر دیوارهای دانشگاه نقش خواهد بست تا فراموش نکنیم که چه جان هایی فدا شد تا ما طعم میوه آزادی را بچشیم. من آن صبح روشن را انتظار می کشم... حتی اگر نباشم
 
پاینده ایران

بزرگمهر


۱۳۹۱ خرداد ۱۹, جمعه

الامان... من جور الزمان


با گذشت بیش از یک سال و نیم از قیام خونین مردم سوریه علیه دیکتاتوری بشار اسد، جنایات وحشیانه دولت بعث سوریه علیه مخالفان همچنان ادامه دارد. انفعال جامعه جهانی و حمایت بی چون و چرای روسیه و چین از رژیم بشار اسد، در کنار کمک‌های مالی و نظامی جمهوری اسلامی از حامی بی اعتبار خود در منطقه خاورمیانه، راه مخالفان را برای شکست رژیم اسد با دشواری‌هایی مواجه ساخته است. هرچند علیرغم کشتار قریب به 10 هزار سوری در یک سال و نیم گذشته و جنایت‌های فجیع و بی‌سابقه رژیم بشار اسد علیه مردم سوریه، بویژه زنان و کودکان، مخالفان همچنان با اراده‌ای مثال‌زدنی به مبارزه خود ادامه می‌دهند و تنها راه بازگشت صلح و آرامش به سوریه را سرنگونی بشار اسد جنایتکار و همدستانش می‌دانند.

تصاویر و فیلم‌های زیر تنها گوشه کوچکی از جنایات رژیم بشار اسد در طی یک سال و نیم گذشته را بازگو می‌کند. شاید کسانی که هنوز انقلاب مردمی و آزادیخواهانه مردم قهرمان سوریه را ساخته و پرداخته غربی‌ها و نقشه گروه‌های تروریستی نظیر القاعده می‌دانند، با دیدن این تصاویر و فیلم‌ها عرق شرم را بر پیشانی خود احساس کنند و دست از دروغگویی بردارند.
ننگ بر بشار اسد، خامنه‌ای و همه جنایتکارانی که برای حفظ قدرت پوشالی خود دست به خون ملت‌شان آلوده می‌سازند.


کودک سوری، غرق در خون در آغوش مادر


کودکان، قربانیان اصلی جنایات وحشیانه دولت بشار اسد


 ارتش بشار اسد شهرهای حمص و درعا را به جرم مخالفت با خود با خاک یکسان کرد
 


مردم شجاع سوریه با وجود وحشیگری‌های حکومت، همچنان به مبارزه ادامه می‌دهند

  

فیلم‌ها






خواندنی‌ها 

مرور فجیع‌ترین جنایات بشار اسد در یک سال گذشته؛ روزهایی که دنیا به خودلرزید

قتل عام دوباره غیرنظامیان در دو روستای سوریه



۱۳۹۱ خرداد ۱۵, دوشنبه

نگاهی به پیش زمینه های بلوای پانزده خرداد 1342






 آگاهی پیش زمینه‌ی آزادیخواهی و آزادگی است. آن که نمی‌داند، خواستی هم ندارد. در چنبره‌ی باورهای کهنه‌اش فسیل و منجمد شده، در عزای مهاجمین به کشورش و قاتلان نیاکانش، گل به سر و روی میمالد و قمه می‌زند. آزادگی پله ی نخستین رهایی از «عبدالله» بودن، غلام، بنده و برده‌ی زرخرید ایدئولوژی‌ها و دین‌ها بودن است.

برای پرواز از دنیای بسته و دگم ناآگاهی به دنیای شاد و شاداب دانستن، ناگزیر باید زنجیرهای ستبر ناآگاهی را سنباده زد.

یکی از گره های کور تاریخ معاصر ایران، بلوای 15 خرداد 1342 سید روح الله خمینی است. نیروهای سیاسی مخالف روند مدرنیته در ایران [چپها، مذهبیها، ملی/مذهبیها و مثلا ملیها] میگویند که سرکوب بلوای 1342 زمینه ای برای بسته شدن فضای سیاسی کشور شد و پیش زمینه ای برای روی آوردن نیروهای «سیاسی» به شیوه های تروریستی و مسلحانه!

مهدی بازرگان در دادگاهش گفته بود که ما آخرین کسانی هستیم که با این لحن با شما «حرف» می‌زنیم! 

   داستان از ماه محرم و عاشورای 1342 آغاز شد. پیش از آن در بهمنماه 1341 پادشاه وقت، شش ماده ی اساسی «انقلاب سفید» را اعلام کرده بود. دو فاکتور اساسی این شش ماده، حذف لفظ «ذکوریت» از شرایط انتخاب شوندگان بود و جایگزینی سوگند نمایندگان مجلس به جای «قران کریم» به «کتاب آسمانی» باورمندان به آن ادیان؛ تا پیش از این تاریخ، یهودیان، مسیحیان، بهائیان، زرتشتیان و بیخدایان، در دو مجلس همه به «قران مجید» سوگند می‌خورده اند. 

دکتر الموتی در مورد رخدادهای 15خرداد 1342 نوشته است: از روزی کـه دولـت علـم روی کـار آمـد [28تیرماه1341] محمد رضا شـاه که از آغاز پادشاهی میخـواسـت برنامـه هایی را در جهت اصلاحات عمومی اجرا کند؛ فرصـت یافت تا آنها را یکی پس از دیـگری بمرحله ی اجرا بگذارد. نخستین اقدام دولت علم این بود که تصویب نـامه ای از هیئـت دولت گـذشـت که برای انتخابات انجمنهای ایالتی و ولایتـی، زنـان حق شـرکت درانتخابات را داشـته باشـند و منتخبین نیز در برابر کتاب آسمانی [و نه قرآن که تا آن زمان رسم بود] سوگند یـاد کننـد. ایـن امر موجـب شـد که تلگرافهایی بحضـور شـاه و دولت در مخالفـت با این تصویـبنامه مخابـره شود. از جمله تلگراف آقای خمینی حضـور شاه بود کـه نخستیـن تلگراف با عنـوان [حضـورمبـارک اعلیحضـرت همایـونـی] و با امضای [الداعی روح الله الموسوی الخمینی] بود که متذکر شـد: «دولت شرط اسلام را در رای دهندگان و منتخبیـن ذکر نکـرده وبه زنهـا حق رای داده و ایـن امرموجـب نگرانی علما و مسلمین شـده؛ تقاضـای حـذف تصـویـبنامه را دارد.»شـاه به تلگراف مزبور پاسـخ میدهد با عنوان «حجت الاسلام آقای خمینی» و یادآور میشود کـه:  «ما بیش از هرکس در حفظ  شعایر مذهبی کوشا هستیم و تلگراف برای دولت فرستاده شـد. ضمنـا توجـه شما را به وضعیـت دنیا و زمانـه جلب میکنـم.»آقای خمیـنی دومین تلـگراف رابـرای شـاه میفرسـتد و تقاضـا می‌کنـد: «دولت را موظف فرمائیـد که از قانون اساسی که ضـامـن اساس ملیـت و سلطنـت است، تبعیت نماید!» 

بـازهم پاسـخ شاه فقیـد نظیـر پاسـخ قبلـی بود؛ کـه سـومیـن تلگـراف آقای خمینی میرسـد مبنی بر ایـنکه: «آقای علـم تخلـف خود را از قانـون اساسـی اعلام و با تبـدیل قسـم به قـرآن مجید، میخواهد قرآن را از رسـمیت انداختـه و اوسـتا و انجیـل و بعضـی کتب ضالـه را جای آن قرار دهـد.»

ضمنـاً در تاریـخ 15 آبـان1341 آقای خمیـنی تلگـراف تندی به علـم نخسـت وزیر میفرستد. همیـن جریانات و اعتراضـات سایـر روحانیـون موجب شـد که بدسـتور شـاه اجـرای تصویـب نامه متوقـف شـد و آقای علـم اعلام کرد که: «مقررات انجمنهای ایالتـی و ولایـتی اجرا نمی‌شود» که این اقـدام موجـب تشکر آقای خمینی  و سایر روحانیون میشود و تا مـدتی دیـگر از تظـاهرات و تلگـراف آنـان خبری نبـود 
 .
دکتـرارسـنجانی در مـورد اصلاحـات ارضـی بشـدت اقـدام میکنـد و مـالکیـن و فئـودالهـا را بشـدت مورد حملـه قرار میدهد که در نتیجه روز22 آبان مـاه 1341 مهنـدس ملـک عابـدی رئیـس اصلاحـات ارضی فیـروزآباد کشـته میشـود. مالکیـن و فئودالهـا کـه از نطـقهای ارسـنجانی بشـدت ناراحت بودند؛ ضمـن اقدامات خـود به تحـریـک روحانیـون می‌پـردازنـد که سـهمی از درآمـد آنـان نصیب جامعه ی روحانیـت می‌شـد و ضمنـا خیلـی از روحانیـون نیـز از دهات و اراضـی موقوفه سهمی داشـتند و آنهـا هـم درکنـار مالکیـن بـه میـدان می‌آیـند. بـا ابتـکار دکتر ارسـنجانی روز 19 دی ماه 1341 کنگـره‌ی دهقانـان در تالار محمد رضا شـاه پهلوی با حضـور 4200 کشـاورز تشکیـل می‌شود که در ایـن کنگـره شـاه ضمن نطـقی انقلابـی اصـول شش گانـه ی زیـر را اعـلام می‌دارد  :
1- اصـلاحات ارضـی
2 - ملـی کردن جنـگها
3- فـروش سهام کارخانه های دولتی
4- سـهیم شـدن کارگـران در سـود کارخانـجات
5 - ایـجاد سـپاه دانـش
6 – اصلاح قـانـون انتخـابـات.

از ایـنجا بـود که دامنـه‌ی نبـرد پنهانـی روحانیـون و مالکین و مخالفین رژیم از یک طرف، و طرفـداران سلطنـت و انقلاب سـفید از سـوی دیـگر درگـرفت و شـاه اعلام کرد کـه بـرای تصـویب اصـول ششـگانه بـه «رفراندم» خـواهد پـرداخـت. کلمـه‌ی «رفراندم» مخالفیـن زیادی یـافت. در بعضـی از نقـاط کشـور مخصوصـاً مناطق مـذهبی تظـاهراتی علیـه رفراندم شد و شـعار می‌دادند: «ما پیرو قرآنیم/رفراندم نمی‌خواهیم!» 

درهمیـن جریانـات بود که روز 8  اسفنـدماه 1341 یک کنگـره ی اقتصادی درکاخ سـنا تشـکیل شـد و شـاه ضمن نطقـی اعلام کـرد که از امـروز در ایران به زنان حق انتخـاب کـردن و انتخاب شـدن داده می‌شـود؛ تا این آخریـن ننـگ اجتماعی ما برطرف شـده و زنجیـر تحقیـر و اسارت از گـردن زنـان ایران برداشـته شـود.»

روز بعـد زنـان به کـاخ مـرمر بـرای تشکر میروند و شـاه می‌گوید: «دیگر بانوان ما در ردیـف مهجـوریـن و دیوانـگان نیسـتند و میتوانند دوشـادوش برادران خـود در کـارهای مملکـت سـهیم و شـریک باشــند.»

ایـن اقدامات آخـوندهای مخالـف را بشـدت تحریـک کرد و تظاهراتی کردنـد کـه شـاه طـی نطقی گفت که: «اتحـاد نامقدس سـرخ و سیاه مانع انجـام کـارهای اصـلاحی اسـت. ولـی این کارها انجـام میشوند و عقب نشیـنی مـوردی نـدارد.»

خـرداد مـاه سال 1342 مصـادف بود با مـاه محـرم و شـب  15 خرداد که با عاشـورا مصادف بـود؛ آقای خمینی در قـم به منبـر رفت و بشدت به دولـت و رژیم حمله کرد کـه طبـق دسـتور دولت در نیـمه های شـب ماموریـن انتظامی در قم بخانه ی آقای خمینی ریختـند و او را دستگیر کرده، به تهران آوردنـد و در پادگان نظامی قصر بازداشت کردند. 

صبــح زود سـید مصطفی خمیـنی به حـرم... معصومه می‌رود و مـردم را از واقعـه‌ی دستگیری پدرش آگاه می‌کنـد و به روحانیـون مقیـم قـم خبر می‌دهد و در نتیجه روز 15خـرداد تظاهـرات دامنـه داری در تهـران و قـم و مشـهد و سایر نقاط میشـود. چـون ایـام محرم و عاشـورا بـود و معمـولا اجتماعـات مذهبـی فراوان در همه جا وجـود داشـت؛ طـرفـداران خمیـنی مردم را واداشتند که به تظاهرکنندگان بپیوندنـد و درنتیـجه تظـاهرات مـذهبی منجـر به تظاهـرات سیاسـی شـد .

روزنامه کیهان در روز دوشنبه 16/7/41 نوشت که «طبق لایحه‌ی انجمن‌هاى ایالتى و ولایتى که در دولت به تصویب رسیده و امروز منتشر شده، به زنان حق راى داده شد.»
 
به گفته‌ی آقاى دوانى، البته در آن تصویب‌نامه:
1- قید اسلام را از شرایط انتخاب کنندگان و انتخاب شوندگان برداشته بودند.
2- به جاى قسم خوردن منتخبین به قرآن مجید، کلمه ی کتاب آسمانى گذاشته شده بود.
3- به جاى کلمه ی ذکور «از شرایط منتخبین» کلمه‌ی «باسواد» گذاشته شده بود که اعم از ذکور و اناث می‌‏باشد.

همان روز بعد از نماز مغرب و عشا، آقایان شریعتمدارى و گلپایگانى و خمینى باهم اجتماع و مشورت کردند و قرار شد که هر یک از این آقایان تلگرافى را به شاه مخابره کنند و خطر این تصویبنامه را گوشزد و خواستار لغو آن شوند. بنا به نوشته ی آقاى على دوانى، روز 17/7/41 نخست آقای خمینى تلگراف [1] زیر را به شاه مخابره کرد:
«حضور مبارک اعلیحضرت همایونى‏، پس از اهداى تحیت و دعا، بطوریکه در روزنامه‏ ها منتشر است، دولت در انجمن‏هاى ایالتى و ولایتى، اسلام را در راى دهندگان و منتخبین شرط نکرده و به زن‏ها حق راى داده است و این امر موجب نگرانى علماى اعلام و سایر طبقات مسلمین است. بر خاطر همایونى مکشوف است که صلاح مملکت در حفظ احکام دین مبین اسلام و آرامش قلوب است. مستدعى است امر بفرمائید مطالبى را که مخالف دیانت مقدّس و مذهب رسمى مملکت است، از برنامه ‏هاى دولتى و حزبى حذف نمایند، تا موجب دعاگوئى ملّت مسلمان شود/الداعى، روح الله الموسوى» 

سپس آیت الله شریعتمدارى تلگراف زیر را به شاه مخابره کرد:
«بسم الله الرحمن الرحیم، پیشگاه رفیع اعلیحضرت همایون شاهنشاه،‏ با ابلاغ سلام و تقدیم ادعیه، بطوریکه روزنامه ‏ها منتشر کرده ‏اند، دولت در ضمن تصویبنامه ی لایحه ی انجمنهاى ایالتى و ولایتى شرط اسلام و شرط ذکوریت را در راى دهنده و انتخاب شونده الغاء نموده و ضمنا راى دادن و انتخاب شدن را به کلیه ی افراد ملت [اعم از زن و مرد] داده است. نظر به اینکه این تصمیم دولت مخالف با موازین شرعى و بالنتیجه مخالف با قانون اساسى است و صلاح ملک و ملت نیست، لذا خواهشمندیم که دستور اکید فرمائید دولت هم دو مورد مذکور را اصلاح نماید/ الاحقر سید کاظم شریعتمدارى»‏ 

اعتراض مراجع تقلید و روحانیون و مردم بر علیه تصویب نامه‌ی انجمن‏‌هاى ایالتى و ولایتى حدود دو ماه طول کشید تا به لغو آن تصویب ‏نامه از سوى دولت منجر شد. مشروح آن قضایا در کتاب «نهضت دو ماهه ی روحانیون ایران» و جلد سوم کتاب «نهضت روحانیون ایران» نوشته‌ی آقاى على دوانى آمده است...


پانوشت
1- نهضت دو ماهه ی روحانیون ص 51 و صحیفه ی نور خمینی، ج 22 ص 29