۱۳۹۰ اسفند ۲۵, پنجشنبه

قشون کشی به ژنو و استفاده ابزاری از نام ها: آخرین تیر ترکش جمهوری اسلامی


این بار هم رژیم جمهوری اسلامی برای به حاشیه کشاندن اجلاس حقوق بشر در شهر ژنو سوییس دست به ترفند جدیدی زد و در واکنش به انتشار گزارش احمد شهید گزارشگر ویژه بررسی عملکرد جمهوری اسلامی در زمینه حقوق بشر، با اعزام جمعی از شخصیت های فرهنگی، هنری، اجتماعی و تعدادی از نمایندگان اقلیت های قومی و دینی تلاش کرد تا گزارش های منتشر شده پیرامون نقض گسترده حقوق بشر در ایران را تحت الشعاع قرار دهد. البته پرونده جمهوری اسلامی در زمینه نقض حقوق بشر بقدری سیاه و سنگین است که دیگر اینگونه نمایش ها و تبلیغات سودی برای مسئولان رژیم نخواهد داشت. اما آنچه مایه تعجب و تأسف همگان گردید، حضور چهره هایی نظیر داوود رشیدی، بازیگر قدیمی سینما و تلویزیون ایران و کاپیتان هوشنگ شهبازی خلبان معروف (اخیراً معروف شده!) ایرانی در این اجلاس برای حمایت از رژیم و جلوگیری از اتخاذ تحریم های بیشتر و سنگین تر علیه جمهوری اسلامی بود.

داوود رشیدی: سقوط اخلاقی یک هنرمند 















 همان طور که اشاره شد، رژیم جمهوری اسلامی در اجلاس ژنو برای مقابله با گزارش های منتشر شده پیرامون نقض آشکار و گسترده حقوق بشر در ایران، تلاش کرد با قشون کشی و استفاده ابزاری از برخی شخصیت های شناخته شده  اندک آبرویی برای خود دست و پا کند و گزارشات منتشر شده در این خصوص را با چالش مواجه سازد. علاوه بر شخصیت هایی نظیر کاپیتان شهبازی، غلامعلی افروز، نمایندگان اقلیت های دینی و... داوود رشیدی نیز در این اجلاس شرکت کرد و اتفاقاً حضور او بیش از سایرین خبرساز شد. یک دلیل آن سابقه این هنرمند و حمایت های پیشین وی از اصلاح طلبان بود و دلیل دیگر این خبرسازی، شاید اظهار نظرهای خود او که وضعیت هنر ایران، بویژه سینما را وضعیتی مطلوب و آزاد توصیف کرد و هنرمندانی که طی سالیان اخیر از ایران خارج شده و از فضای سانسور حاکم بر سینمای ایران شکایت دارند را افرادی خودفروخته خواند!
هنوز مشخص نیست که چه وعده هایی به داوود رشیدی در قبال این حضور و اظهارنظرها داده شده است که او ترجیح داده پس از چند دهه فعالیت آبرومندانه در عرصه سینما و تلویزیون چنین بی محابا خط بطلانی بر شهرت و محبوبیت (نسبی) خود در میان مردم بکشد؟ آنچه بیشتر مایه تأسف است، ادبیات این فرد در توصیف همکاران و دوستان سابق خود بود که آنان را به خودفروختگی و تلاش برای بدنام کردن سینمای ایران متهم نمود! باید از آقای داوود رشیدی پرسید که به راستی چه کسی در شرایط کنونی نقش خودفروخته را ایفا می کند و عامل بدنامی سینمای ایران زمین است؟


کاپیتان شهبازی: حفظ جان مسافران یا منافع حکومت؟




















یکی دیگر از شخصیت های خبرساز ایران در حاشیه اجلاس ژنو کاپیتان هوشنگ شهبازی بود. همان خلبانی که در هنگام فرود هواپیمای بوئینگ خط مسکو – تهران هواپیمایی ایران ایر علیرغم باز نشدن چرخ جلوی هواپیما، با مهارت خاصی موفق به نشاندن هواپیما بر روی باند شد و در این میان قطره خونی هم از بینی هیچ یک از مسافران نریخت. بی اعتنایی مسئولان جمهوری اسلامی به این اقدام متهورانه و تحسین برانگیز خلبان یاد شده، سبب شد تا کاپیتان شهبازی بیش از پیش در میان مردم محبوب شود و مورد تشویق و حمایت آنان قرار گیرد. اما متأسفانه او هم قدر این محبوبیت را ندانست و به ابزاری در دست مقامات جمهوری اسلامی تبدیل شد. کاپیتان شهبازی هم به ژنو رفت و طی سخنرانی مبسوطی امریکا و غرب را به سیاسی کاری و نقض حقوق بشری که خود ادعایش را دارند متهم کرد و از جهانیان خواست به تحریم‌های ایران پایان دهند! نفس عمل ایشان قابل تقدیر است. اگر ایشان به عنوان یک شخصیت مستقل (و نه در قالب یک هیأت اعزامی از سوی جمهوری اسلامی) در این اجلاس شرکت می جست و ضمن اعلام این موضوع که حرکت او به هیچ وجه جنبه سیاسی نداشته و نباید از سوی هیچ دولت یا نهادی مورد سوءاستفاده سیاسی قرار گیرد و تنها دارای جنبه های بشر دوستانه می‌باشد، از لزوم لغو تحریم های صنعت هواپیمایی ایران برای تأمین تجهیزات و قطعات جدیدتر و خرید هواپیماهای بهتر در جهت ارتقای امنیت مسافران سخن می گفت، نه تنها هیچ جای اعتراضی وجود نداشت، بلکه حرکت ایشان شایسته تشویق و حمایت هم بود. اما زمانی که وی در معیت گروه اعزامی جمهوری اسلامی به چنین اجلاسی می رود و در سخنرانی خود به نوعی از عملکرد رژیم حمایت و غربی ها را به نقض حقوق انسان ها (از راه تحریم جمهوری اسلامی!) متهم می سازد، می بایست از ایشان هم این سئوال را پرسید که مسئول و مقصر اصلی تحریم ایران کیست؟ آیا آمریکا و سایر کشورهای تحریم‌کننده ایران مسئول جان مسافران خطوط هوایی ایران هستند؟ یا مسئولان بی‌خرد و نادان جمهوری اسلامی که 33 سال است به جنگ جهانیان رفته اند و هر روز با ایجاد آشوب و فتنه جدیدی در گوشه ای از این گیتی موجبات تحریم های بیشتر و افزایش فشار بر زندگی مردم ایران را ایجاد می نمایند؟  


۱۳۹۰ اسفند ۲۳, سه‌شنبه

رستاخیز ضد انگلیسی رضا شاه بسوی ایران مدرن




















ساسان بهمن آبادی - در شرایطی که بواسطه جنگ حهانی اول اطراف و اکناف ایران مورد تاخت و تاز نیروهای روس و انگلیس و عثمانی قرار گرفته بود، و تجزیه طلبی میرزا کوچک خان جنگلی زیر نفوذ شوروی در شمال و شیخ خزعل زیر نفوذ انگلیس در جنوب استقلال و یکپارچگی سرزمینی ایران را به مخاطره انداخته بود و خاندان بی کفایت قاجار با چندین نسل حکومت غیر متعهدانه بر ایران، کشور را از هرگونه توانی برای چیرگی بر سیر قهقرایی بی وقفه و فلاکتهای بی پایان تهی کرده بود، سپه خیزی سردار بزرگ ایران – رضا خان میرپنج – در سوم اسفند ماه 1299 آغازی بود بر جهش بزرگ ایران بسوی بازیابی هویت ملی، تجدید شکوه و اقتدار به تاراج رفته و پایه ریزی جامعه ای مدرن و برخوردار از هر آنچه نشان مدنیت و مدرنیسم در عصر نو می باشد.  
بزرگمردی که از دل جامعه سرخورده و رخوت زده ایران برخاست و با همتی بلند و اراده ای استوار و تلاشی شبانه روزی، خیزشهای ناکام مانده تاریخ ایران را به پیروزی رسانید و خواسته های تاریخی جامعه ایران را برآورده نمود و تحولی مدرن در ساختار حکومتی ایران پدید آورد و چه سزاوارانه، ملت ایران او را رضا شاه بزرگ می نامد.
از آنجا که خوشبختی و رفاه ایرانیان مورد پسند دشمنان همیشگی ملت ایران نبوده و نیست، کوشش بسیار و در عین حال بیهوده ای شده است تا سپه خیزی رضاخان، طرحی انگلیسی وانمود شود و با این اتهام ساختگی و بدون استناد، بر همه خدمات تاریخی و بی مانند این ابرمرد تاریخ ایران خدشه وارد شود؛ از سرکوب تجزیه طلبی های میرزا کوچک خان و شیخ خزعل گرفته تا ایجاد راه آهن، از بنیاد دانشگاه گرفته تا برپایی دادگستری، از شکل گیری ارتش ملی گرفته تا فرمان تاریخی کشف حجاب و توسع راه و گسترش بهداشت و ...
درباره اساس شکل گیری کودتا ملک الشعرای بهار در تاریخ مختصر احزاب، صفحه 77 می نویسد: «بسیاری از رهبران ایرانی به این نتیجه رسیده بودند که در برابر چنین وضعیتی، تنها راه حل موجود آنست که از راه یک کودتا، به تنها نیروی سازمان یافته اجتماعی، یعنی قشون روی آورده شود.»
دکتر علی اصغر زرگر در پایان نامه دکتری خود در داشنگاهی در سوییس، به بررسی دقیق همه اسناد موجود در وزرات خارجه انگلیس – از جمله نامه نگاری های میان وزیر خارجه انگلیس، سفیر این کشور در تهران، فرمانده نیروهای انگلیسی مستقر در ایران و مسئول سیاست های انگلیس در هند – پرداخته است. این پژوهش مستند خوشبختانه به کوشش آقای کاوه بیات زیر نام «تاریخ روابط سیاسی ایران و انکلیس در دوره رضا شاه» به فارسی برگردانده شده و منتشر گردیده است.
یکی از جنبه هایی که بر اهمیت و غیر مغرضانه بودن چنین پژوهشی می افزاید اینست که اساساً این کتاب به زبان بیگانه گردآوری شده و از اینرو، دکتر زرگر نمی تواند قصد و غرض جانبدارانه ای در گردآوری آن داشته باشد.
درباره سپه خیزی سوم اسفند، اسناد و مدارک نشان می دهد که «مقامات انگلیسی تلاش داشتند نگذارند قوای قزاق وارد تهران شوند. زیرا آگاه بودند اگر پای قزاقها به تهران برسد دیگر نمی توان آنها را بیرون کشید و این وضع می توانست بر سیاست بریتانیا در ایران تأثیر بسیار ناگواری داشته باشد.» ص64
«در روز 23 بهمن 1299 در آخرین گفتگویی که میان رضاخان و آیرونساید صورت گرفت، آیرونساید حاضر شد با دو شرط به رضاخان اجازه دهد که قدرت را در تهران بدست گیرد: 1- وی متعهد گردد که در حین خروج انگلیسی ها از ایران، آنها را مورد حمله قرار ندهد. 2 – برای سرنگونی شاه دست به یک اقدام قهرآمیز نزده و یا وقوع چنین اقدامی را اجازه ندهد.» ص68
همانگونه که ملاحظه می شود، انگلیسی ها از یکسو نگران هستند که مبادا رضاخان به نیروهایشان حمله کند و از دیگر سو مبادا علیه سلطان احمد قاجار اقدام کند. حال چطور مغرضان و معارضان طرح کودتا و پس از آن بنیاد پادشاهی پهلوی را طرحی انگلیسی وانمود می کنند، آنهم در حالیکه کوچکترین سندی در اینباره هرگز وجود ندارد، علت را تنها و تنها در دشمنی تاریخ با ملت ایران و کینه ای خودآزارانه نسبت به خانواده پهلوی باید جست.
«رضاخان که وزارت جنگ را به عهده داشت یک بیانیه رسمی صادر کرد و فلسفه کودتا را به عنوان اقدامی جهت پایان دادن به ستم و دخالت اجانب و عدم لیاقت و خیانت رهبران ملت بصورت مشروح توضیح داد: "بی جهت اشتباده نکنید و از راه غلط مسبب کودتا را تجسس ننمایید، با کمال افتخار و شرف به شما می گویم که مسبب حقیقی کودتا منم ..."» ص73
«در آغاز تنها مقاومت جدی در برابر دولت سید ضیا، در شیراز و از سوی مصدق السلطنه بود. اما اندکی بعد گریخت و در کوههای بختیاری پناه گرفت تا اینکه قوام السلطنه جانشین سید ضیا شد و از او خواست که در تهران پست وزارت مالیه را به عهده بگیرد.»
از همین نکته جنسیت و قماش معارضان خانواده پهلوی که برای خدشه بر خدمات ایران پرستانه و جاویدان آنها، اساس روی کار آمدن رضاخان و شکل گیری سلسله پادشاهی پهلوی را طرحی انگلیسی تبلیغ می کنند مشخص می شود. اتهام ناجوانمردانه و حقارت آمیزی که در جای جای کتاب "خاطرات و تألمات" مصدق السلطنه به ابرمرد تاریخ ایران – رضا شاه بزرگ – نسبت داده شده است و از سوی جماعتی موسوم به مصدقی با کینه ای خودآزارانه تکرار می شود.
جماعتی که هفتاد سال پس شهریور 1320 هنوز هم بیاینه صادر می کنند و پایان پادشاهی سراسر خدمت و افتخار رضا شاه بزرگ را آنهم بدست نیروهای اشغالگر جشن می گیرند و بدین سان می کوشند تا بر درد پهلوی ستیزی خویش مرهم گذارند.
نخستین اقدام دولت جدید نفی قرارداد 1919 ایران و انگلیس بود و در فروردین 1300 پلیس جنوب، نیروی تحت امر انگلیس منحل شد و وزارت خارجه بریتانیا بجای تحویل اسلحه و تجهیزات پلیس جنوب به دولت ایران، آنها را منهدم کرد. سیاستهای دولت جدید در جذب آمریکا به عنوان نیروی سوم در ایران و همچنین بستن معاهده دوستی با افغانستان و ترکیه تا اندازه ای مغایر با منافع انگلیس بود که سر پرسی لورن در نامه ای به لرد کرزن آنرا تماماً بر اساس سیاستی خصومت آمیز نسبت به منافع انگلیس تعبیر می کرد.
منازعات رضاخان با سیاست انگلیس پس از نخست وزیری در 3 آبان 1302 افزایش می یابد. از جمله جلب همکاری مشاوران آمریکایی و آلمانی با این هدف که «ما قصد آن داریم که قدرت اقتصادی روسیه و انگلیس را در ایران ملقی سازیم».
همچنین حرکت برای سرکوب شیخ خزعل که ابتدا به دستور انگلیسی ها توسط عشایر بختیاری شکست خورد و پس از غلبه بر آنها، با اولتیماتوم شدیداللحن چمبرلین وزیر امور خارجه انگلیس روبرو شد، اما سردار دلیر ایران عزم کرده بود «این آخرین مانع را از سر راه رشد ارتش و رفاه و ترقی کشور بردارد».
به هر روی به رغم مخالفت عناصری چون مصدق السلطنه، به پیشنهاد نمایندگان مجلس شورای ملی و تأیید مجلس مؤسسان، سلطنت مشروطه ایران به اتفاق آرا به رضاه شاه پهلوی تفویض شد که در اعقاب ذکور او نسلاً بعد نسل برقرار باشد.
سردار دلیر ایران با این اندیشه رهبری ملت ایران را بسوی تمدن نوین بر عهده گرفت که «ابزار اقتصادی و فرهنگی ای در اختیار مردم ایران قرار دهد که این توانایی را به آنها بدهد که در شرایطی برابر با هریک از ملل اروپایی به تقابل برآیند» و باور داشت که «در اینجا کار خواهیم کرد و آنرا مانند اروپا خواهیم ساخت.»
رویارویی سردار دلیر ایران با سیاستهای استعماری انگلیس، پس از رسیدن به پادشاهی نیز همچنان ادامه می یابد که در کتاب «تاریخ روابط سیاسی ایران و انگلیس در دوره رضا شاه» تألیف دکتر علی اصغر زرگر به تفصیل پردازش شده است؛ تا جاییکه به تحریک انگلیسی ها شورشهایی در نقاط مختلف علیه رضا شاه روی داد و حتی سالارالدوله قاجار با پشتیبانی انگلیسی ها برای اعاده سلطنت قاجار با نیروهایش از عراق وارد ایران شد.
مبارزه رضا شاه بزرگ با سیاستهای استعماری انگلیس در منطقه تا آنجا بود که حتی برای باز پس گیری جزیره باسعیدو از اشغال انگلیسی ها به آنجا حمله نظامی کرد و نیز حاضر نشد رژیم عراق را تحت قیمومیت انگلیس به رسمیت بشناسد.
حال اینکه چرا و چطور جماعتی سپه خیزی رضا شاه بزرگ را که پیامدی جز رفاه و خوشبختی ایرانیان و به ثمر نشاندن خیزشهای تاریخی ملت ایران نداشته است طرحی انگلیسی تبلیغ می کنند، و با گذشت بیش از 90 سال از آن تاریخ از ارایه کوچکترین سندی در اینباره ناتوان هستند، پاسخ را تنها و تنها باید در درد ایران ستیزی و کینه پهلوی ستیزی اشان جست.
باور داریم که آینده ایران باز هم با مردانی از جنس او رقم خواهد خورد ... بسی باد چون او دگر شهریار. پاینده ایران.







۱۳۹۰ اسفند ۱۲, جمعه

پرسش از اصلاح طلبان: آیا حاضرید حضور خاتمی و رفسنجانی در انتخابات فرمایشی مجلس را محکوم کنید؟

طرح از نیک آهنگ کوثر





















یکی از خبرسازترین اتفاقاتی که امروز در حاشیه برگزاری انتخابات فرمایشی مجلس شورای اسلامی روی داد، حضور غیرمنتظره سید محمد خاتمی در پای صندوق رأی بود. اتفاقی که بیش از هر چیز مایه یک آبروریزی دیگر برای کسانی شد که هنوز هم ساده لوحانه راه سعادت میهن و ملت را در کژراهه ای می جویند که اصلاح طلبان حکومتی به آنان نمایانده اند. اصلاح طلبانی که حتی با خودشان هم صداقت ندارند و حاضرند برای دستیابی به امتیازات و منافع بیشتر به راحتی زیر حرف هایشان بزنند. باید از آقای محمد خاتمی پرسید کدامیک از شروطی که برای حضور در انتخابات تعیین کرده بودید، امروز تحقق یافته است که با افتخار به پای صندوق می روید و به آسانی به شعور یک ملت توهین می کنید؟ آیا حضور خاتمی، رفسنجانی و سید حسن خمینی در انتخابات امروز و خیانت به خون جانباختگان جنبش سبز نباید شیپور بیدارباش را در گوش کم شنوای آن دسته از ساده اندیشانی که هنوز هم از آنها حمایت و طرفداری می کنند و به آنان چشم امید دوخته اند به صدا درآورد؟

و اما یک پرسش از اصلاح طلبان!

شما که در دوره های گذشته انتخابات با بی اعتنایی به خون های ریخته شده امثال عزت ابراهیم نژادها، اکبر محمدی ها، امیدرضا میرصیافی ها، زهرا کاظمی ها،... در انتخابات فرمایشی و دروغین رژیم شرکت می کردید و همگان را هم به مشارکت حداکثری در سیرک انتخاباتی جمهوری اسلامی فرا می خواندید. در این دوره ادعا کردید که انتخابات رژیم فرمایشی و ناعادلانه است و حرف از تحریم زدید. ادعا کردید هر فرد یا گروهی که در انتخابات مجلس شرکت کند، خون شهدای جنبش سبز را پایمال کرده است. اما آیا امروز هم حاضرید حضور سید محمد خاتمی، اکبر هاشمی رفسنجانی و سیدحسن خمینی در انتخابات فرمایشی مجلس شورای اسلامی را محکوم کنید و از آنان بابت این خیانت بزرگ شان برائت جویید؟ 


پ.ن: نشانه های اولیه امر حاکی است انتظار ما بیهوده بوده است! همین که نخستین خبرهای حضور خاتمی در انتخابات مجلس در سایت ها منتشر گردید، حمله سیل‌آسای سینه‌‎چاکانش هم شروع شد. آنان ابتدا خبر را جعلی نامیدند و توطئه مخالفان اصلاح طلبان برای تخریب چهره سید خندان!! بعد هم که صحت خبر اثبات گردید، طبق معمول همیشه شروع کردند به توجیه و ماله کشی! به هر حال ما که همچنان امیدواریم دوستان اصلاح طلب نیز روزی به خود بیایند و از خواب غفلت برخیزند! 


۱۳۹۰ اسفند ۳, چهارشنبه

روزي كه رضاشاه روابط ايران با آمريكا را قطع كرد






















رضاشاه پس از دريافت گزارش رئيس هيات سياسي ايران در واشنگتن 27 بهمن 1314 (16 فوريه 1936) دستور داد كه روابط سياسي با ايالات متحده آمريكا قطع شود. غفار جلال علاء رئيس نمايندگي ايران در آمريكا گزارش كرده بود كه پليس شهر واشنگتن اتومبيل وي را متوقف و با اين كه خود را معرفي كرده بود به او ورقه جريمه داد. وي نوشته بود كه به علت امتناع از دريافت ورقه جريمه، مامور پليس او را به ايستگاه پليس منتقل مي كند و در آنجا چند ساعت بازداشت مي شود كه اين عمل مغاير مصونيّت ديپلماتيك است. در روز مورد بحث، «غفارجلال علاء» خود رانندگي اتومبيل سفارت را برعهده داشت. پليس واشنگتن او را متهم به رانندگي بيش از سرعت مجاز كرده بود.

وزارت خارجه ايران گزارش را عينا براي رضا شاه ارسال مي دارد و وي اين عمل را بي احترامي نسبت به كشور ايران تلقي كرده و دستور قطع روابط و احضار كاركنان سفارت ايران از واشنگتن و اخراج هيات سياسي آمريكا از تهران را مي دهد. قطع روابط از نيمه فروردين 1315 عملي مي شود، ولي غفار جلال علاء در بهمن ماه به تهران احضار مي گردد. مقام ديپلماتيك وي در واشنگتن، «وزير مختار» بود.

روابط ايران و آمريكا پس از اين رويداد قريب به دو سال قطع بود تا اينكه سرانجام ماجرا با اعزام نماینده ویژه فرانکلین روزولت رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا در سال ۱۳۱۷ (۱۹۳۹) و عذرخواهی رسمی آمریکایی‌ها خاتمه یافت. پس از آن سفارت ایران در واشنگتن بازگشایی شد. 


منبع: کتاب "تاریخ روابط سیاسی ایران و ایالات متحده امریکا" نوشته رحیم رضازاده ملک



۱۳۹۰ بهمن ۱۴, جمعه

قدمت روی چشم: چهره ایران امروز




مطالعه کتاب "قدمت روی چشم" را مدتی است به توصیه یکی از دوستان آغاز کرده ام. هنوز به نیمه های کتاب نرسیده ام، اما جذابیت و روانی کتاب، مرا متقاعد کرد که تعریف های آن دوست بی دلیل نبوده است.
"قدمت روی چشم" روایتی است از وضعیت سیاسی و اجتماعی ایران، از زبان "سرژ میشل" خبرنگار و ژورنالیست سوییسی مقیم فرانسه که سال ها به عنوان خبرنگار در ایران فعالیت کرده است. او برداشت خود از اوضاع جامعه ایران را به همراه تصاویری که با دوربین "پائولو وودز" عکاس هلندی ثبت گردیده، در این کتاب به معرض دید خوانندگان گذارده است.


با توجه به آنکه این کتاب به طور رایگان در سطح اینترنت انتشار یافته، شایسته دیدم که نسخه الکترونیک این کتاب را با هم میهنان به اشتراک بگذارم. به امید آنکه مورد پسند دوستان فرهیخته ام واقع گردد.




۱۳۹۰ دی ۲۹, پنجشنبه

از جایزه گلدن گلوب تا برهنگی گلشیفته: سینمای ایران حصارها را می شکند














در این هفته هنرمندان سینمای ایران دو بار خبرساز شدند. بار اول با ربودن جایزه بهترین فیلم خارجی جشنواره گلدن گلوب و بار دوم با انتشار تصویر برهنه یکی از مشهورترین و محبوب‌ترین بازیگران سالیان اخیر سینمای ایران، گلشیفته فراهانی.

بی تردید دریافت جایزه گلدن گلوب دستاورد بزرگی برای سینمای ایران است. این موفقیت تنها به اصغر فرهادی و عوامل فیلم "جدایی نادر از سیمین" محدود نمی شود، بلکه متعلق به تمام کسانی است که از نخستین روز ورود سینما به ایران تاکنون، با عشق به هنر هفتم گام نهادند و برای آن زحمت کشیدند. همه کسانی که به نوعی زندگی خود را برای سینما گذاشتند، از آنانی که جلوی دوربین آمدند تا کسانی که پشت صحنه (و حتی پشت آپارات یا پشت گیشه) موی سپید کردند.














در مورد حرکت گلشیفته هم در این دو سه روز آن قدر گفته اند و نوشته اند که دیگر هر چه بگویم و از هر دری که وارد شوم، تنها تکرار مکررات کرده ام، اما به اعتقاد من حرکت گلشیفته به هر دلیلی که انجام گرفته باشد، یک پیامد مثبت دارد و آن هم شکستن تابوها و حصارهای تنفرانگیزی است که رژیم اسلامی در طول سی و اندی سال اخیر به هنرمندان سرزمین مان تحمیل کرده است. حرکت شجاعانه گلشیفته ضربه مهلکی بود بر پیکر دکانداران دین و مزورانی که هنوز هم در اعماق ذهن شان بوی مشمئزکننده تعصب و تحجر به مشام می رسد. و چه زیبا نوشت آن دوست فرهیخته ای که: 

"عکس نیمه برهنه‌، مغزهای تهی را چه خوب بی‌ حجاب کرد"



پ.ن: ای کاش دوستان اصلاح طلب که برای ناسزاگویی های چند بی خرد به خانم مسیح علی نژاد جامه می دریدند، در برابر فحاشی های زشت و رکیکی که این روزها علیه خانم گلشیفته فراهانی می شود هم موضع گیری کنند. مگر این دوستان ادعا نمی کنند که متحول شده اند و اکنون به آزادی و دموکراسی باور دارند؟ نکند آزادی و دموکراسی فقط برای خودی هاست؟!!


۱۳۹۰ دی ۱۶, جمعه

همه با هم به ایران بیندیشیم - به بهانه مصاحبه مسیح علی نژاد با رضا پهلوی و حواشی آن














مدتی بود که دیگر قصد نوشتن نداشتم. نه از آن سبب که حرفی برای گفتن نباشد، بلکه بیشتر به سبب خستگی روحی از  بحث و جدل های بی پایان در فضای مجازی و حقیقی بر سر مسائلی بعضاً ساده و پیش پا افتاده که جملگی از روحیه انتقادناپذیر و پرخاش جوی تک تک ما نشأت می گیرد. مایی که هنوز نیاموخته ایم اولین درس دموکراسی پذیرش عقیده مخاطب است، حتی اگر با او و عقیده اش مخالف باشیم.
اما شرایط حساس کنونی، جنبش کم نظیری که در میان مخالفان رژیم جمهوری اسلامی ایجاد گردیده - و خوشبختانه این بار به سوی همگرایی در حرکت است، نه واگرایی - و از سوی دیگر ماجراجویی های التهاب آفرین رژیم در سطح منطقه که همه دوستداران ایران را نسبت به وقوع یک برخورد نظامی نگران کرده، مرا دچار بیم و امیدی توأمان ساخت که ناچارم دست کم برای تسکین درونی خودم هم که شده، برخی از مسائل را با شما در میان بگذاریم. شاید از راه هم اندیشی و گفت وگو با دوستان آگاه و فرهیخته، بخشی از این نگرانی ها تسکین یابد و نقش امید در قلب و روح مان پررنگ تر گردد.


امید به آینده 

خوشبختانه در هفته های اخیر می توان زمینه های شکل گیری یک نوع اتحاد و همدلی در میان شخصیت ها و گروه های اپوزیسیون را به خوبی مشاهده کرد. از روزی که طرح شکایت از سید علی خامنه ای، رهبر جمهوری اسلامی توسط آقای رضا پهلوی مطرح گردید گویی خون تازه ای در رگ های جنبش آزادیخواهانه ملت ایران جریان یافت و نفس تازه ای در پیکر زخم خورده جنبش دمیده شد. هر چند که بخشی از اصلاح طلبان و گروه های سیاسی دیگر از همراهی با این طرح سر باز زدند و حتی خبر چنین اقدامی را نیز در رسانه هایشان منعکس نکردند، اما حمایت برخی از شخصیت های مستقل و خوشنام، حقوقدانان، فعالان فرهنگی و سیاسی و... از این طرح امیدهایی را برای ایجاد یک جبهه واحد و منسجم برای مبارزه جدی تر با رژیم، در دل میهن پرستان دلسوز ایران زمین پدید آورد.
زمانی که شخصیتی مانند بهرام مشیری با وجود همه انتقاداتی که به خاندان پهلوی دارد، از طرح رضا پهلوی حمایت می کند، یا کمپین سفارت سبز به حمایت از این طرح بر می خیزد و در آخر وقتی یک ژورنالیست اصلاح طلب دوآتشه مثل مسیح علی نژاد با رضا پهلوی مصاحبه می کند و برای اولین بار در میان اصلاح طلبان تابوشکنی می کند (اگر یادتان باشد پیشتر اردشیر امیر ارجمند، سخنگوی شورای هماهنگی راه سبز ادعا کرده بود که مشروطه خواهان، حتی اگر معتقد به دموکراسی باشند، خط قرمز ما محسوب می شوند و هیچ گاه با آنان سر یک میز نخواهیم نشست) و زمانی که بسیاری از سایت ها و وبلاگ ها - بعضاً برای اولین بار - از رضا پهلوی نام می برند و از مواضع او به نیکی یاد می کنند، همه و همه نشانه هایی است از شکل گیری یک اتحاد و انسجام ملی حول محور یک شخصیت شناخته شده به نام رضا پهلوی که می تواند با اقدامات و مواضع سنجیده خود هر روز بیشتر و بیشتر بر شعاع دایره این اتحاد - یا ائتلاف - پدید آمده بیفزاید.


بیم از آینده 

اما این اتفاقات به همان اندازه که من و بسیاری دیگر را به آینده امیدوار ساخته و برای اولین بار در سالیان اخیر این احساس را در ما پدید آورده که شاید بتوانیم نظام مستبد حاکم را به یک نظام دموکراتیک و سکولار تغییر دهیم (دقت بفرمایید! از تغییر رژیم سخن می گویم، نه اصلاح و تعدیل آن)، به همان اندازه هم مرا نگران می کند که مبادا به خوبی از این نهال اتحاد حراست نکنیم و با افراط و تفریط های خود آن را در بدو زایش بخشکانیم. خود بهتر از من می دانید که در چه شرایط حساس و سرنوشت سازی به سر می بریم. رژیم جمهوری اسلامی گویی مصمم است که کشور را به ورطه یک جنگ دیگر (هولناک تر و دهشتناک تر از جنگ قبلی) بکشاند. دنیا هم که هر روز برای مهار این جانور چموش طرحی می ریزد و نقشه ای می کشد. نه از سر دلسوزی برای مردم ما که بیشتر از هراس اتمی شدن رژیم اسلامی و به خطر افتادن موقعیت و منافع خودش! در این شرایط است که همه میهن پرستان باید برای نجات میهن از شر طاعونی به نام جمهوری اسلامی به پا خیزند و پیش از آنکه دیر شود، به این غائله خاتمه دهند. چرا که وقوع یک برخورد نظامی، شاید بتواند جمهوری اسلامی را ساقط کند، اما بعید نیست که عواقب آن خدای ناکرده سبب ایجاد یک جنگ داخلی و چه بسا فروپاشی میهن گردد.


مصاحبه مسیح علی نژاد با رضا پهلوی؛ مثبت یا منفی؟

همه این ها را گفتم و مقدمه چینی کردم تا به بحث اصلی برسم: مصاحبه مسیح علی نژاد با رضا پهلوی، که در روزهای اخیر نقل محافل سیاسی، به ویژه در فضای مجازی بوده است. متأسفانه برخی از دوستان در بحث پیرامون این مصاحبه عنان ادب و منطق از کف داده اند و به هواداری و دفاع از یکی، به دیگری و هوادارانش ناسزا می گویند. اصلاً نمی فهمم که این همه هیاهو برای چیست؟ اساساً چرا باید بر سر یک مصاحبه اینقدر بحث و جدل به پا کنیم؟ همین تعصبات و جدال های بی منطق است که مرا از آینده نگران می سازد. درست است که لحن مسیح علی نژاد در بخش هایی از این مصاحبه کمی تند بود و گاه پافشاری او بر روی یک موضوع اعصاب بیننده را خرد می کرد، اما بی انصافی است اگر گمان کنیم او با هدف تخریب رضا پهلوی این مصاحبه را ترتیب داده است. بر عکس به باور من، نفس این گفت و گو میان یکی از روزنامه نگاران شناخته شده طیف اصلاح طلب با شخصیتی که نماد مشروطه خواهان - اگر نگوییم نماد طیف وسیع تری که حتی بخشی از جمهوری خواهان سکولار را نیز شامل می شود - گامی است رو به جلو و قابل تحسین. چه از طرف مسیح علی نژاد که به عنوان اولین نفر از میان اصلاح طلبان این گام مثبت را برداشت و با رضا پهلوی گفت و گو کرد، و چه از طرف خود رضا پهلوی که با وجود آگاهی از چالش های چنین مصاحبه ای با همان متانت همیشگی اش پاسخگوی تک تک پرسش های مسیح علی نژاد گردید. 
با قاطعیت می گویم، کسانی که اصل را رها ساخته اند و به حاشیه چسبیده اند و به جای حمایت از چنین حرکت ارزشمندی، سعی در تخریب نامنصفانه یکی و دفاع کورکورانه از دیگری دارند، نابخردانی هستند که نه به دنبال آزادی ایران، بلکه به دنبال امیال و هوس های شخصی خویش می گردند. بدون تردید در میان هر دو گروه، افرادی یافت می شوند که بیش از آنکه به سرفرازی میهن شان بیندیشند، به دنبال رییس جمهور شدن موسوی و کروبی یا شاه شدن رضا پهلوی اند! به نظر من همه ما باید چنین متعصبان بی منطقی را نفی و طرد کنیم، همان طور که رضا پهلوی چنین کرد و در مصاحبه اش به صراحت عنوان کرد کسانی که فحاشی کنند، هوادار من نیستند. 


سخنی با هم میهنان آزادیخواه

اکنون، روی سخنم با هم میهنان آزادیخواهی است که صمیمانه و با خلوص نیت به آزادی میهن عزیزمان می اندیشند و به دموکراسی و حقوق بشر باور دارند. در این شرایط حساس، به همه شما نازنینان توصیه می کنم از بحث و جدل های بیهوده که تنها دل ایران ستیزان را شاد خواهد کرد بپرهیزید. مگذارید که این دعواهای کودکانه، شما را از هدف اصلی تان که همانا سرنگونی استبداد و آزادی میهن است باز دارد. مگذارید که این جنجال ها چونان ابر سیاهی آسمان نورانی دل تان را تیره و تار کند، چشمان تان حقیقت را نبیند، دشمن اصلی فراموش شود و دوست جای دشمن را بگیرد. و بر اثر همین حب و بغض های بی حاصل، به جای آنکه یقه خامنه ای را بگیریم به رضا پهلوی فحش بدهیم و به جای آنکه با حسین شریعتمداری بجنگیم، به روی مسیح علی نژاد شمشیر بکشیم.
به عنوان عضو کوچکی از جنبش آزادیخواهانه ملت ایران، از همه هواداران رضا پهلوی، با هر عقیده و طرز فکری می خواهم که از او حمایت کنند و بی گمان این حمایت تنها در سایه منطق، انصاف و رسیدن به یک درک مشترک میسر است. درک مشترکی که حاصل یک نگرش فراحزبی و فراجناحی است. درک مشترکی که درونمایه اش عشق به میهن است و بس. اگر به آزادی معتقدیم، اگر به حقوق بشر باور داریم، اگر به ایران عشق می ورزیم، باید - و باز هم تکرار می کنم - باید حتی در مقابل دشنام ها و ناسزاهای مخالفان سعه صدر نشان دهیم و بر تحمل خود بیفزاییم. یقیناً در هفته ها و ماه های آتی، حجم حملات و توهین ها به رضا پهلوی و هوادارانش چند برابر خواهد شد که این خود نشان دهنده هراس روزافزون رژیم از شکل گیری یک جنبش فراگیر برانداز است که دیگر خواست اش تنها تغییر دولت یا تجدید انتخابات نخواهد بود، بلکه اساس و ریشه فاسد این نظام را هدف گرفته است (در روزهای اخیر نمونه هایی از این نوع حملات را در رسانه های وابسته به رژیم، از کیهان و عصر امروز گرفته تا سایت الف و جوان آنلاین و... شاهد بودیم). نباید در برابر این توهین ها و تهمت ها خشمگین شویم و خود به ناسزاگویی روی آوریم که هدف رژیم دقیقاً همین است که با ایجاد جنگ روانی، ما را از هدف اصلی مان دور سازد. ممکن است در روزهای آینده نقشه ها و ترفندهایی برای ایجاد اختلاف در میان اپوزیسیون طرح ریزی کنند. بعید نیست با انتشار مطالب بی اساس، باز هم دعواهای شاه و مصدقی به راه بیندازند و یا میان جمهوری خواهان و مشروطه خواهان، هواداران موسوی و پهلوی،... تفرقه افکنی کنند. همه ما باید هوشیار باشیم و فریب این بازی‌ها را نخوریم؛ 

و بدانیم که:

تنها راه پیروزی ما اتحاد است... و تنها راه اتحاد، عشق به ایران... همه با هم به ایران بیندیشیم