۱۳۹۲ تیر ۲۹, شنبه

پشت پرده مرکز تحقیقات استراتژیک در دوره رياست حسن روحاني: از تصفيه نيروهاي سكولار تا مقاله دزدي عطاالله مهاجراني!


افشاگری مجید محمدی از پشت پرده مرکز تحقیقات استراتژیک در دوره رياست حسن روحاني


در برنامه افق روز 24 تیرماه 1392 (15 جولای 2013) تلویزیون فارسی صدای امریکا با موضوع "نگاهی به مرکز تحقیقات استراتژیک جمهوری اسلامی" یکی از مهمانان برنامه، دکتر مجید محمدی حرف های جالبی درباره پیشینه مرکز تحقیقات استراتژیک و چگونگی روی کار آمدن حسن روحانی به ریاست این مرکز به زبان آورد. وی که خود تا اواخر دهه 1360 خورشیدی سابقه کار در این مرکز را داشته است، درباره نحوه گذار مديريت مركز تحقيقات استراتژيك از موسوي خوئيني ها به روحاني و همچنين عملكرد حسن روحاني و به ويژه معاون وي عطاالله مهاجراني پس از آمدن به اين مركز چنين گفت:


"با تأسيس روزنامه سلام در واقع فاز جديدي از فعاليت سياسي چپ ها آغاز شد. روزنامه سلام در يكي دو سال اول فعاليت اش كاملا متمركز بود بر سياست هاي دولت هاشمي و نقدهاي جدي بر سياست هاي دولت هاشمي وارد مي كرد. همين باعث شد كه شكاف جدي... ميان هاشمي و موسوي خوئيني ها هر روز بيشتر و بيشتر شود. بعد هم عباس عبدي كه معاون اجتماعي مركز [تحقيقات استراتژيك] بود، يكي از كارهايي كه انجام مي داد اين بود كه در روزنامه سلام مرتب نقدهاي اقتصادي بر رفتارهاي دولت هاشمي مي نوشت. طبعا اين ها مايه جدايي بيشتر خوئيني ها از رفسنجاني شد و در نهايت به رفتن موسوي خوئيني ها از مركز انجاميد.

اما دوره گذار از موسوي خوئيني ها به روحاني... آقاي روحاني كاملا مورد اعتماد هاشمي بود. هنوز هم اگر سياست‌هاي روحاني را در نظر بگيريم يا افرادي كه با روحاني كار مي كنند كاملا در قد و قامت رفسنجاني قرار مي‌گيرند و همان سياست‌هاي هاشمي رفسنجاني را دنبال كرده و مي كند.


دكتر مجيد محمدي

در دوره گذار بسياري از افرادي كه جهت گيري سياسي مشخصي داشتند به نفع جناح چپ، اين‌ها يك به يك از مركز رفتند. چون نمي توانستند با آقاي روحاني كار كنند. كسان ديگري مثل من با استفاده از تساهلي كه در مركز [تحقيقات استراتژيك] بود در آنجا فعاليت مي كردند. در سال 68 همه دوستان مي دانستند و خودم هم اعلام كرده بودم كه ديگر يك فرد مذهبي نيستم و احكام شرعي را آن طور كه بقيه دوستان بجا مي آوردند، بجا نمي‌آوردم! آقاي حجاريان مي دانستند. آقاي عبدي هم همين طور. همه مي دانستند كه من فرد مذهبي نيستم. اما نوعي تساهل در رفتار مركز تحقيقات استراتژيك برقرار بود. فردي مثل من يا ديگر دانشگاهياني كه افراد سكولار بودند، حالا من نمي‌دانم مذهبي بودند يا نبودند، اما مي دانم كه سكولار بودند و با مذهبي ها همكاري داشتند، بعد از رفتن آقاي خوئيني ها و آمدن آقاي روحاني اين افراد سكولار هم ديدند كه ديگر فضا براي آنها مساعد نيست... بعد از رفتن آقاي عبدي، آقاي مهاجراني آنجا شد معاون فرهنگي - اجتماعي و مدير مسئول مجله راهبرد هم بود... تصوري كه در دوره خاتمي ما از مهاجراني داريم فردي است متساهل. اما در آن دوره آقاي مهاجراني به شدت بسته عمل مي‌كرد. چون مي خواستند به حكومت و به خامنه اي نشان بدهند كه افرادي هستند كه كاملا در چارچوب نظام دارند عمل مي كنند. به همين جهت عذر مرا خواستند... ديگراني هم كه بودند نتوانستند در آن مجموعه فعاليت كنند. آقاي مهاجراني حتي كساني را كه قبلا با مركز همكاري داشتند و مطالبي داشتند، مطالب‌شان را بدون اسم در مجله راهبرد مي گذاشتند! يكي‌اش مطلب خود من بود كه بدون اسم در مجله راهبرد منتشر شد كه بعدا هم موجب مشاجراتي بين خود من و آقاي مهاجراني شد.

مهاجراني و ديگر مديراني كه در دوره آقاي روحاني آمدند بالاخص در چند سال اول به شدت بسته عمل مي كردند. چون مي خواستند اعتماد مجموعه حكومت و اعتماد خامنه اي را جلب كنند..."




لينك ويدئوي برنامه افق (روز 24 تيرماه 1392)



۱۳۹۲ تیر ۲۵, سه‌شنبه

مسئله اسراييل: وجه تمايز اپوزيسيون واقعي و حقوق بگيران جمهوري اسلامي

محسن مخملباف


سفر محسن مخملباف به اسراييل و شركت وي در جشنواره فيلم اورشليم، فرصت طلايي ديگري بود براي شناسايي برخي از حقوق بگيران و مزدوران جمهوري اسلامي در گوشه و كنار جهان كه با نقاب دروغين آزاديخواهي و صلح طلبي به طور غيرمستقيم و پنهان در راستاي حفظ منافع رژيم اسلامي و بقاي آن مي كوشند.

همزمان با حملات رسانه هاي داخلي رژيم به مخملباف و وطن‌فروش و منحرف خواندن وي، جمعي از لابيست‌هاي جمهوري اسلامي و حقوق بگيران جناح هاي چپ و راست نظام، در پوشش كهنه و نخ نما شده حمايت از صلح و دفاع از مردم مظلوم فلسطين، اقدام به انتشار نامه اي اعتراض آميز به محسن مخملباف نموده و سفر او به اسراييل را مغاير با وجدان انساني ارزيابي كردند!!!

بايد از اين افراد پرسيد، شما چگونه و به چه حقي به خود اجازه مي دهيد كه از "وجدان انساني" يا "حقوق بشر" سخن بگوييد؟ در حالي كه در برابر اعدام هاي گسترده در ايران سكوت مي كنيد و چشمان خود را بر روي شكنجه در زندان ها و اعمال فشار بر زندانيان سياسي و عقيدتي مي بنديد. آيا شما و امثال شما در جايگاهي هستيد كه از ارزش هاي بشري حرف بزنيد؟ وقتي كه به خاطر منافع مادي و موقعيت هاي حزبي و جناحي خود حاضر نيستيد كوچكترين موضعي عليه نقض مداوم حقوق مردم ايران توسط رژيم جمهوري اسلامي بگيريد و قدمي از خطوط قرمز تعيين شده نظام عبور كنيد تا مبادا به جرم "ساختار شكني" جيره و مواجب خود را از دست بدهيد! شمايي كه هر روز در سايت ها و تلويزيون ها و... به تطهير رژيم جمهوري اسلامي مشغوليد و براي هر عمل جنايت آميزش توجيهي مي‌تراشيد. آيا هيچ يك از شما كلمه اي درباره نقض حقوق بهاييان و دراويش و نومسيحيان و... توسط جمهوري اسلامي سخني گفته ايد كه حالا محسن مخملباف را بدليل ساخت فيلمي درباره بهاييان ايران و سفر به كشور اسراييل محكوم مي كنيد؟

مگر مي شود كه ناگهان بر سر يك موضوع كاملا فرهنگي (سفر يك كارگردان سينما به يك جشنواره فيلم) كه اتفاقا مي تواند بهترين و موثرترين حركت در جهت تنش زدايي و تقويت تعاملات صلح‌جويانه فرهنگي ميان مردم دو كشور به ظاهر متخاصم (در سطح دولت ها) تلقي شود، عده اي پيدا شوند و همصدا با قلم‌به‌مزدان رژيم اسلامي بي‌رحمانه به آن كارگردان و حركت انسان‌دوستانه‌اش بتازند و تازه نام خود را صلح طلب و بشردوست بگذارند و اقدام آن هنرمند سينما را غيرانساني بنامند؟!!

البته با نگاهي به نام برخي از امضاكنندگان اين نامه اعتراض آميز و بررسي سوابق آنان، به نكات جالبي مي‌رسيم. مثلا دو تن از امضاكنندگان اين نامه كه از قضا زن و شوهر هم تشريف دارند (محمود كريمي حكاك و ليلا زند) خودشان در سال 2010 ميلادي به مدت يك سال در اسراييل زندگي كرده و با بورسيه و امكانات در دانشگاه تل آويو به كار مشغول بوده اند! (در اين خصوص به مقاله روشنگرانه جناب حسن داعي با عنوان "معماي سفر به اسراييل" مراجعه كنيد. در اين مقاله اسناد و اطلاعات جالبي هم درباره ارتباطات و ديدارهاي پنهاني وابستگان جمهوري اسلامي با همتايان اسراييلي ديده مي شود كه بسيار خواندني است)

جالب است كه بلافاصله پس از سفر مخملباف به اسراييل و بحث هايي كه پيرامون اين سفر به وجود آمد، سخنان بنيامين نتانياهو نخست وزير اسراييل درباره حسن روحاني هم بهانه ديگري به دست سينه چاكان نظام ولايت فقيه داد تا براي اعلام حمايت از رييس جمهور منتخب رژيم با يكديگر به رقابت بپردازند.

ابتدا سايت كلمه كه همچنان با سوءاستفاده از نام "جنبش سبز" به فعاليت‌هاي خود در جهت حمايت از رژيم جمهوري اسلامي (البته در مدل اصلاح طلبي) ادامه مي دهد، سخنان نتانياهو را اهانت به "رييس جمهور منتخب ايران" ناميد! نتانياهو در سخنان خود حسن روحاني را گرگي در لباس ميش ناميده بود كه سعي دارد با شعار اعتدال و اصلاحات و با لبخندهاي فريبنده، جمهوري اسلامي را در دستيابي به بمب اتم ياري دهد. بايد از دست اندركاران سايت كلمه و اصلاح طلبان رياكار و دروغگو پرسيد آيا به كار بردن واژه "رييس جمهور منتخب مردم ايران" براي كسي كه به استناد آمار خود رژيم كمتر از 35 درصد از رأي مردم ايران را بدست آورده است (با احتساب تحريم كنندگان انتصابات) خود توهيني بزرگ به شعور ايرانيان نيست؟ آن هم رييس جمهوري كه نه در يك انتخابات آزاد، بلكه در انتصاباتي مهندسي شده با نظارت استصوابي شوراي نگهبان (انتخاب 8 نفر از ميان 686 كانديدا) و دخالت هاي آشكار و پنهان بيت رهبري و سپاه و بسيج و... بر كرسي رياست جمهوري نشسته است. چنين فردي چگونه مي‌تواند خود را رييس جمهور منتخب مردم ايران بنامد؟

پس از سايت كلمه، نوبت به اكبر گنجي رسيد تا در جدیدترین مقاله خود حق مطلب را در ابراز عبوديت به سران رژيم جمهوري اسلامي و رييس جمهور منتخب‌اش ادا كند و از وي خواهش كند كه بدون توجه به حرف هاي جنگ طلبانه نتانياهو كار خودش را انجام دهد!! البته اكبر گنجي هم در وقاحت و دروغگويي دست كمي از رفقاي اصلاح‌طلب‌اش ندارد و انتقادات نتانياهو از حسن روحاني را "توهين بزرگ به ملت ايران!" مي خواند.

چندي پيش و پس از سخنان وزير خارجه كانادا، عده اي از جيره خواران جمهوري اسلامي در كانادا به سركردگي علي طباطبايي، داماد محسن تاج زاده، از چهره هاي شاخص جريان اصلاح طلب، كارزاري عليه وزير خارجه كانادا به راه انداختند كه البته با وجود آنكه جمعيت ايرانيان مقيم كانادا به بيش از 300 هزار نفر مي رسد، تعداد امضاهاي جمع آوري شده توسط اين گروه از 370 امضا فراتر نرفت!!!

از حقوق بگيران و لابيست هاي جمهوري اسلامي گفتيم، بد نيست در آخر اشاره اي هم داشته باشيم به يك اتفاق خوب! نامه حمايت آميز 80 تن از فعالان سياسي و مدني ايراني در تقدير از حركت صلح دوستانه محسن مخملباف كه در اين وانفساي ترك‌تازي سينه چاكان جمهوري اسلامي در امريكا و اروپا، حركت بسيار مثبت و ارزنده اي بود.


وقتي جلال آل احمد به جمالزاده و يارشاطر فحاشي مي كند!!

جلال آل احمد


جلال آل‌احمد پس از کناره‌گیری از سیاست عملی می‌خواست ضمن اینکه زندگی عادی داشته باشد اما سری هم در میان سرهای سیاسی داشته باشد و حرف‌هایش را در قالب رمان بزند! در نامه‌ای با عنوان «نویسنده محترم آقای جمال‌زاده» که از داستان «مدیر مدرسه» او انتقاد کرده بود، حرف‌های غریبی به این نویسنده نامدار آن روز‌ها می‌زند که فقط از یک انقلابی پرخاشگر برمی‌آید.

در این نامه که در مرداد ۱۳۳۶ نوشته شده، آمده است: 

«...چون آن همه به‌به‌گویی را در خود ندیدم شک برم داشت و این بود که به ذهنم گذشت شاید در این همه قصد قربت و پرکاری مابه‌ازایی از دور اندیشی هم نهفته باشد... باعث تاسف است که تاکنون فرصت زیارت سرکار دست نداده است و البته می‌دانید که تقصیر این قصور از این فقیر نبوده است... اگر بدتان نیاید به خرج معلم‌هایی که در "مدیر مدرسه" دیدید، در کنار دریاچه لمان آب خنک میل می‌فرموده‌اید... عموی من که یک تاجر بلورفروش است و جوانی‌اش را با شما گذرانده تعجب می‌کرد چطور از چنان جوانی چنین نویسنده‌ای درآمده. کاری ندارم اگر عموی من مثلا پسر سیدجمال اصفهانی بود که با تقی‌زاده هم‌مشرب می‌شد حالا لوله هنگش کمتر از شما آب بگیرد... شما با "یکی بود یکی نبودتان" مرا شیفته خود کردید اما با "درد دل میرزا حسنعلی" احساس کردم زه زده‌اید1 و با "قلتشن دیوان" نان به نرخ روز خوردید و در "تیمارستان" شما هم فراموش نکردید که از آن‌ور دنیا در تقسیم میراث با خانلری‌ها و کمپانی‌ها شرکت کنید... وقتی می‌بینم قلم شما بوی الرحمن گرفته است... برمی‌دارید و درباره «مدیر مدرسه» ۱۱ صفحه چیز می‌نویسید... چطور شما نمی‌شنوید و بازیچه دست احسان یارشاطر می‌شوید... من اگر جای شما بودم 10، 20 سال پیش قلم را غلاف می‌کردم و به وطن برمی‌گشتم... نسل جوان حق دارد به شما بدبین باشد... واقعیت این است که شما گریخته‌اید... من می‌خواهم با انتشار چرندیاتی از نوع "مدیر مدرسه" احساس کنم هنوز نمرده‌ام. هنوز نگریخته‌ام... دلم برای شما می‌سوزد که آمبورژوازه2 شده‌اید... حالا دیگر کارتان مدتی است که به نقد ادبی کشیده شده است، آن هم برای کسانی مثل بار قاطر (منظور احسان یارشاطر است)... ذهن شما را نان مظلمه کور کرده است که سر پیری از سر سیری می‌نویسید.»

 
به نقل از: روزنامه اعتماد



واي به حال جامعه‌اي كه قهرمانانش روان‌پريشاني مثل جلال آل احمد بوده‌اند. كسي كه در برابر يك انتقاد ساده‌ي محمدعلي جمالزاده از يكي از داستان‌هايش، اينچنين لب به فحاشي و ناسزاگويي باز مي‌كند و استاد ايران‌دوست و  خدمتگزاري چون احسان يارشاطر را آنچنان مورد تمسخر و توهين قرار مي‌دهد، به راستي مي‌توانسته چگونه الگويي براي جوانان مملكت باشد ؟! جامعه‌اي كه قهرمانانش امثال جلال آل احمد باشند، انقلابش هم مي‌شود بهمن 1357 ...



زيرنويس
1- زه زدن = از ميدان بدر رفتن، از دعوي خود بازآمدن، شانه خالي كردن
2- آمبورژوازه = بورژوا زدگي، اداي قشر پولدار را درآوردن 


۱۳۹۲ تیر ۲۳, یکشنبه

23 تيرماه 1378: روزي كه حسن روحاني دانشجويان را اراذل و اوباش پست و حقير ناميد

حسن روحاني و سيد علي خامنه اي


يك بار ديگر براي فراموشكاران:

بخشی از سخنان حسن روحانی در روز جمعه 23 تیرماه 1378 (بعد از 5 روز ناآرامی در تهران و چند شهر دیگر ایران بدلیل وقایع کوی دانشگاه) :


مردم ما به خوبی می‌دانند مسئله ولایت به عنوان مظهر وحدت ملی جامعه است. مسئله ولایت مظهر اقتدار ملی ما است. اهانت به مقام ولایت، اهانت به ملت است. اهانت به ایران است. اهانت به اسلام است. اهانت به مسلمانان است. اهانت به همه آزادگانی است که قلبشان برای ایران به عنوان ام‌القرای جهان اسلام می‌تپد. بنابراین این حرمت شکنی نه برای مردم ما و نه برای عاشقان انقلاب در سراسر جهان قابل تحمل نیست...

من در این حادثه چند روزه چیزی که می‌دیدم در میان این مردم باوفا، مردم مخلص، مردم انقلابی. مردم در این چند روز، صبر 25 ساله مولای متقیان علی (ع) را به نمایش گذاشتند که فرمود «صبرت ‌و فی‌ العین ‌غذی‌ و فی‌الحلق شجی» استخوان در گلو و خار در چشم این چند روزه تحمل کردند. این صبر انقلابی، این تحمل توأم با «کظم‌غیض» این حفظ نظم و آرامش، این هوشیاری، آماده بودن اما منتظر دستور ماندن و دست روی دست گذاشتن نکته بسیار جالبی بود. اگر منع مسئولین نبود مردم ما، جوانان مسلمان، غیور و انقلابی ما با این عناصر اوباش به شدیدترین وجه برخورد می‌کردند و آنها را به سزای اعمالشان می‌رساندند...

در کدام کشور جهان، حرکت‌های آشوب‌طلبانه این چنین تحمل می‌شود اینها خیلی پست‌تر و حقیرتر از آن هستند که بخواهیم نسبت به آنها تعبیر حرکت براندازی را مطرح کنیم. در کجای دنیا و در کدام کشور و توسط کدام دولت، آشوب، تخریب و بر هم زدن نظم جامعه، تحمل می‌شود. مگر دولت مقتدر جمهوری اسلامی ایران مسئولین امنیتی نظام، این گونه حوادث را تحمل خواهند کرد. این صبر و متانت، در یکی دو روزه برای این بود که ماهیت این چند صد نفر اوباش به خوبی برای مردم ما روشن می‌شود و همه به خوبی بدانند اینها چه کسانی هستند و دارای چه ماهیتی هستند...

دیروز نسبت به این عناصر دستور قاطع داده شد، دیروز غروب دستور قاطع صادر شد تا هر گونه حرکت این عناصر فرصت طلب، هر کجا که باشد با شدت و با قاطعیت برخورد شود و سرکوب شوند.(تکبیر حضار) مردم ما شاهد خواهند بود که از امروز نیروی انتظامی، نیروی قهرمان بسیج حاضر در صحنه، با این عناصر فرصت‌طلب و آشوبگر - اگر جرات ادامه حرکت مذبوحانه داشته باشند- چه خواهند کرد. (تکبیر حضار)




درباره برخي از دانشجويان آزاديخواهي كه شيخ حسن روحاني آنان را اراذل و اوباش ناميد بيشتر بدانيد:

عزت الله ابراهیم نژاد

عزت الله ابراهیم نژاد فارغ التحصیل رشته حقوق از دانشگاه چمران اهواز و یکی از قربانیان حمله انصار حزب الله و نیروی انتظامی به خوابگاه دانشجویان در کوی دانشگاه تهران است. او فعالیت‌های سیاسی دیگری نیز در دوران دانشجویی داشته و دفتر شعری هم از وی پس از قتلش به چاپ رسید. عوامل قتل وی هیچگاه محاکمه نشدند و خود او پس از مرگ توسط دادگاه انقلاب متهم به اقدام علیه امنیت ملی شد. در ابتدا برخی از مقامات دولتی از قرار گرفتن نام او در لیست شهدا خبر دادند اما بنیاد شهید حاضر به قبول شهادت وی نشد. وی در حال گذراندن دوران سربازی در ستاد مشترک سپاه پاسداران در تهران بود که برای دیدن دوستان خود به خوابگاه کوی دانشگاه تهران می‌رود و به‌این دلیل در هنگام یورش به خوابگاه دانشجویان در کوی دانشگاه تهران بوده‌است. خانواده قاتل وی را شناسایی و به دادگاه معرفی کردند. یکی از شاهدان قتل نیز با حضور در کمیسیون اصل نود مجلس مشاهدات خود را از قتل او گفت. دادگاه بدون حضور خانواده عزت ابراهیم نژاد، همه متهمین پرونده را تبرئه کرد. خانواده عزت ابراهیم نژاد همچنین از پلیس و شبه نظامیان انصار حزب‌الله نیز به دادگاه نظامی شکایت کردند که هیچ‌گاه به نتیجه نرسید و خانواده او برای عدم پیگیری قتل وی توسط نهادهای امنیتی تحت فشار قرار گرفتند. دادگاه انقلاب هم نیروهای انصار حزب الله و هم عوامل پلیس را تبرئه کرد و تنها یک سرباز بدلیل دزدیدن ریش تراش محکوم شد.


فرشته علیزاده

فرشته علیزاده فعال دانشجویی دانشگاه الزهرا و مسئول برد انجمن این دانشگاه بود که در میان درگیری‌های پس از حمله شبه‌نظامیان انصار حزب الله و پلیس به خوابگاه دانشجویان در کوی دانشگاه تهران در وقایع ۱۸ تیر ۱۳۷۸ ناپدید شد. منابع دانشجویی معتقدند که وی کشته شده‌است. مادر فرشته علیزاده بر اثر فشارهای روحی سکته قلبی کرد و درگذشت. خانواده وی در تلاش برای پیگیری سرنوشت او از طریق سازمان ملل برآمدند. امیر فرشاد ابراهیمی ( یکی از رهبران انصار حزب‌الله که از این گروه جدا و پس از ۱۸ ماه انفرادی و شکنجه و دو سال حبس ایران را ترک کرد) پیرامون قتل وی می‌گوید که او پس از بازداشت زیر شکنجه جان سپرده و در گورستان خاوران دفن شده‌است.


سعید زینالی

سعید زینالی متولد ۳۱ شهریور ۱۳۵۵ دانشجویی بود که در جریان اعتراضات دانشجویی پس از حمله به کوی دانشگاه در تیر ۱۳۷۸ توسط نیروهای امنیتی در منزل بازداشت شد و تاکنون خبری از وی به دست نیامده‌ است. نهادهای امنیتی پس از پیگیری‌های فراوان خانواده وی حفاظت اطلاعات سپاه را عامل بازداشت وی اعلام کردند اما آن نهاد نیز پاسخی پیرامون سرنوشت وی ارائه نکرده‌ است. احمد باطبی به خانواده وی گفته است که صدای او را در جریان بازجویی‌ها شنیده‌ است. ده سال پس از ناپدید شدن او، مادرش در نامه‌ای خواستار آن شد که در صورت کشته شدن پسرش دست کم اطلاعاتی پیرامون محل دفن وی ارائه کنند. مادر او تا کنون یک بار به دلیل مصاحبه با صدای آمریکا و یک بار دیگر به دلیل شرکت در جمع مادران عزادار در پارک لاله دستگیر و زندانی شده است.

اکبر محمدی

اکبر محمدی یکی از فعالان دانشجویی بود که از سال ۱۳۷۸ و در پی اعتراضات دانشجویی تیرماه ۱۳۷۸ تهران دستگیر، شکنجه و زندانی شد. او در ۸ مرداد ۱۳۸۵ پس از چند روز اعتصاب غذای خشک در زندان اوین به صورت مشکوکی درگذشت. اکبر محمدی در سال ۷۸ به همراه برادرش منوچهر محمدی و تعداد زیادی از دانشجویان در طی اعتراضات دانشجویی کوی دانشگاه تهران دستگیر و در دادگاه ویژه انقلاب به اعدام محکوم شد، اما پس از چندی حکم او به ۱۵سال حبس تقلیل یافت (شامل ۱۰ سال زندان و پنج سال حبس تعلیقی). وی بدون حکم جدیدی دوباره دستگیر و به زندان اوین منتقل شد. دستگیری مجددش بدون هیچ توضیحی بود و با اعتراض «اکبر محمدی» و خانواده اش روبه رو شده بود. در اعتراض به دستگیری مجدد توقف درمان در وضعیتی وخیم وی اقدام به اعتصاب غذای نامحدود در زندان اوین کرد. همبندان او در مصاحبه و با پخش اطلاعیه‌هایی اعلام کردند که با وخیم شدن وضعیت اعتصاب غذای وی و انتقال او به بخش بهداری زندان اوین، مامورین زندان دست و پای وی را با زنجیر بسته و دهان او را هم با چسب می‌بندند (به دلیل حضور بازرسان بین المللی) و در نهایت همان شب او به طور مشکوکی فوت می‌کند.


تامی حامی فر

تامی حامی‌فر متولد شهرستان پل‌دختر، دختر دانش‌آموزی است که به گفته منابع دانشجویی در جریان درگیری‌های خیابانی در اعتراض به حمله پلیس و شبه‌نظامیان هوادار حکومت به کوی دانشگاه تهران کشته شد. شورای متحصنین - نمایندگان دانشجویان تهرانی که از روز دوشنبه ۲۱ تیر تشکیل و مامور پیگیری خواست دانشجویان و مذاکره با حکومت شدند - در روز شنبه ۲۶ تیر ۱۳۷۸ خبر کشته شدن این دختر دانش‌آموز را تایید کرده و اعلام کرد که پیگیر سرنوشت سایر مفقودین است. در بیانیه شماره ۳ شورای متحصنین هم‌چنین اعلام شد که جسد وی به پل‌دختر منتقل و دفن شده است. تحویل اجساد کشته‌شدگان برای تشیع در تهران یکی از خواسته‌های اعلام‌شده شورای متحصنین در روز ۲۲ تیر ماه بود.