‏نمایش پست‌ها با برچسب من و تو. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب من و تو. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۱ بهمن ۲۰, جمعه

آكادمي موسيقي گوگوش؛ ارميا؛ حجاب اجباري... بي حجابي اجباري!!

ارميا - آكادمي موسيقي گوگوش


از زمان راه‌اندازي كانال تلويزيوني "من و تو"، بدون ترديد "آكادمي موسيقي گوگوش" يكي از پربيننده ترين برنامه‌هاي اين تلويزيون و شايد يكي از محبوب‌ترين برنامه‌ها در ميان تمامي كانال‌هاي ماهواره‌اي فارسي زبان بوده است كه توانسته توجه زن و مرد و پير و جوان را در داخل و خارج از ايران به خود جلب نمايد. تا جايي كه مي‌بينيم در مسابقه انتخاب هنرجويان امسال آكادمي، چند هزار ايراني از سراسر اروپا و گاه حتي از مسافت هاي دورتر به لندن مي‌روند تا شانس خود را براي ورود به آكادمي امتحان كنند. اين استقبال گسترده از يك سو امري است ميمون و مبارك و نشان دهنده افزايش اقبال عمومي به هنر موسيقي و جسارت جوانان (خصوصاً زنان و دختران جوان كه در آكادمي امسال حضور فعالي داشته‌اند) براي خواندن، رقصيدن و شاد بودن كه اين خود نوعي مبارزه غيرمستقيم با فرهنگ خرافه‌پرستي و عزاداري و ماتم‌زدگي است كه سالهاست توسط رژيم اسلامي حاكم بر ايران تبليغ و ترويج مي‌شود. اما از ديگر سو، جاي بسي تأسف است كه در طول اين سه دهه، اپوزيسيون رژيم اسلامي هيچ‌گاه نتوانسته چنين جمعيتي را براي حضور در يك تحصن يا تظاهرات عليه نقض حقوق بشر و استبداد حاكم در ايران بسيج نمايد. حال اين كم‌كاري و ناتواني اپوزيسيون بوده يا ترس و محافظه كاري مردم يا شايد هم هر دوي آنها، اما هر چه بوده و هر چه هست، هنوز هم كه هنوز است براي كنسرت فلان خواننده درجه چندم در امريكا يا اروپا چند هزار ايراني به سالن مي روند و براي يك تجمع سياسي (در بهترين حالت ممكن) چند صد نفر!!

از اين مقدمه كه بگذريم، آنچه در قسمت‌هاي آغازين برنامه بيش از همه جلب توجه كرد و موضوع اصلي اين نوشتار نيز مي‌باشد، حضور يك بانوي محجبه در ميان هنرجويان امسال آكادمي بود كه از همان ابتداي امر، با حاشيه‌هاي فراواني همراه بود و واكنش‌هاي موافق و مخالف بسياري را بر انگيخت. در ميان اين واكنش‌ها، طرز فكر سه گروه، بيش از همه نظر نگارنده را به خود جلب كرد كه در ذيل به طرز فكر و برخورد اين سه گروه اختصاراً اشاره مي‌كنم: 

1- بي طرف :   برخي از بينندگان، نسبت به حضور "ارميا" در آكادمي موسيقي گوگوش با حجاب اسلامي واكنش منصفانه و بي‌طرفانه‌اي نشان دادند. اين گروه حجاب را امري شخصي دانسته و مغايرتي ميان داشتن حجاب و آوازخواني زنان نمي‌بينند و معتقدند كه يك زن عليرغم داشتن حجاب، مي‌تواند حضوري فعال و آزادانه در سطح اجتماع داشته باشد. از ديد اين افراد، نه داشتن حجاب نشانه عفت و پاكدامني است و نه نداشتن حجاب نشانه روشنفكري و آزادمنشي؛ بلكه انتخاب پوشش حق هر فرد است و هركس مي‌تواند بر اساس باورها و سليقه‌هايش نوع پوشش خود را برگزيند. همان‌گونه كه گوشواره "اميرحسين" نمي‌تواند و نبايد واكنش منفي يا توهين‌آميزي را برانگيزد، روسري "ارميا" هم حق مسلم او در انتخاب پوشش خود است كه فقط و فقط به خود او مربوط مي‌شود و بس! نگارنده از طرز فكر اين گروه به "دموكراسي پوشش" ياد مي‌كنم. 

2- مخالفان افراطي :   برخي از بينندگان، با انتقادهاي تند و تيز از اين بانوي محجبه، معتقدند كه اگر زني حجاب داشته باشد، پس يقيناً معتقد به مباني و قيود دين اسلام است و يكي از اين قيود، ممنوعيت آوازخواني زن براي مردان است. پس در نتيجه داشتن حجاب با حضور يك زن در عرصه هنر موسيقي و آوازخواني او در انظار عمومي مغايرت دارد. اين افراد كه اغلب خود را مدافع آزادي بيان و دموكراسي هم مي‎‌دانند، بعضاً حتي با فحش و ناسزا حضور "ارميا"ي محجبه در آكادمي موسيقي گوگوش را محكوم مي‌كنند و خواستار اخراج او از آكادمي مي‌شوند!! نگارنده، طرز فكر اين مخالفان افراطي را "ديكتاتوري بي‌حجابي" ناميده ام؛ چرا كه از ديد اين افراد، هرگونه حضور فعال و موثر زنان و دختران در سطح جامعه بايد با "بي‌حجابي اجباري" همراه باشد، حتي اگر آنان به سبب اعتقادات ديني يا باورهاي فردي و خانوادگي و... بخواهند با داشتن حجاب و پوشش در فعاليت‌هاي اجتماعي حضور يابند. 

3- موافقان افراطي :   شايد اين گروه را بتوان نقطه مقابل گروه پيشين دانست. اگر دسته دوم از آن سوي بام افتاده باشند، گروه سوم از اين سوي بام سقوط كرده‌اند! اگر آن گروه اهل افراط باشند، اين گروه اهل تفريط اند و طرز فكرشان به همان ميزان نامتعادل و غيرقابل‌تحمل! اين گروه از همان ابتدا با تعريف و تمجيد از بانوي محجبه آكادمي و تحسين زيبايي و عفت و پاكدامني وي (فقط به اين دليل كه او حجاب دارد و بقيه هنرجويان بي حجاب‌اند!) جايزه نفر اول آكادمي امسال را فقط و فقط برازنده قامت رعناي "ارميا" دانسته اند و بس! اين گروه با سوءاستفاده از حضور يك بانوي محجبه در آكادمي موسيقي گوگوش، سعي دارند زيركانه باب مداحي "دموكراسي ديني" و "اسلام رحماني" را باز كنند و از اين موضوع به نفع مطامع سياسي و جناحي خويش سوءاستفاده كنند. اين گروه هم در مقابله با گروه دوم (مخالفان افراطي) گاه به دشنام‌گويي و فحش‌پراني روي مي آورند و حتي در برخي از مواقع دچار توهم و خيالبافي مي‌گردند!! به فلان مربي آكادمي مي‌تازند كه لابد چون "ارميا" محجبه است، با او بداخلاقي مي‌كند و با اخم به وي نگاه مي كند! يا به دليل همين حجاب اسلامي است كه "اسفنديار منفردزاده" در اجراي گروهي "يه شب مهتاب" به "ارميا" سهم كمتري از هنرجويان ديگر مي‌دهد و..! طرز فكر اين گروه را مي‌توان "ديكتاتوري حجاب" ناميد. چرا كه اين دسته هم عليرغم آنكه ظاهر مترقي به خود مي‌گيرند و شعارهاي روشنفكرانه سر مي‌دهند، اما در باطن هنوز هم گمان مي كنند كه "حجاب" نشانه پاكدامني و نجابت است و يك زن محجبه از اين بابت بر يك زن بي حجاب برتري دارد. 

اميرحسين - آكادمي موسيقي گوگوش
 
البته بديهي است كه آزادي بيان حكم مي‌كند هركس بتواند ديدگاه خود را آزادانه بيان كند و طرز فكرش را درباره هر موضوعي بدون هراس از داغ و درفش و توهين و تهمت به زبان آورد. حال اين عقيده موافق باشد يا مخالف و يا ممتنع، در اصل موضوع تفاوتي نمي‌كند. همان‌گونه كه عقيده هر يك از اين سه گروه تا زماني كه به زبان پرخاش و توهين و دشنام آلوده نگرديده، قابل توجه و احترام است. نكته اي كه مرا به واكنش واداشت، توهين‌هايي بود كه موافقان و مخالفان حضور يا عدم حضور يك زن محجبه در يك مسابقه موسيقي، نثار يكديگر مي‌كردند و هر يك سعي داشتند به هر شكل ممكن نظر خود را بعنوان يك حقيقت مسلم و غيرقابل انكار بر ديگران تحميل كنند. عده‌اي نداشتن حجاب را نشانه لاقيدي دانستند و گروهي ديگر نشانه روشنفكري و تمدن. جمعي حجاب را نشانه عفت و نجابت دانستند و گروهي نشانه تحميق و تحجر... حال آنكه اصل نخست روشنفكري و تمدن، احترام به عقيده ديگران است و بزرگترين نشانه تحميق و تحجر دشنام‌گويي و استبدادخويي... 

اميدوارم همه ما در عمل و به معناي واقعي كلمه، خود را پايبند به اصول "دموكراسي" بدانيم و به اين باور برسيم كه هرگز امكان ندارد همه چون ما بينديشند و همه چون ما سخن بگويند، بلكه اين حق هر انساني است كه آزادانه بينديشد، آزادانه بپوشد و آزادانه زندگي كند.
 
پاينده ايران

بزرگمهر

 

۱۳۹۱ مرداد ۳۰, دوشنبه

پاسخی به مقاله بی بی سی: تاریخ حقانیت انسان ها را اثبات می کند



پخش فیلم مستند "از تهران تا قاهره" از شبکه "من و تو" و استقبال بی نظیر مردم از آن، دشمنان قسم خورده خاندان پهلوی و بازماندگان غائله ارتجاعی بهمن 57 را سخت عصبانی کرده است. تا جایی که پس از گذشت چند هفته از پخش این فیلم، هنوز هم دست از حمله به تهیه کنندگان فیلم و بد و بیراه گویی به خاندان پهلوی بر نمی دارند.

در یکی از تازه ترین حملات، بی بی سی فارسی نیز دست به کار شده و در سایت خود با انتشار مقاله ای با عنوان "جایگاه شر کجاست"؟! از زبان "امیرهوشنگ افتخاری راد" به بدگویی علیه خاندان پهلوی و تهیه کنندگان فیلم "از تهران تا قاهره" پرداخته است. درباره نقش مخرب بی بی سی در تحولات تاریخ معاصر ایران به اندازه کافی گفته و نوشته اند. همین بس که رادیو بی بی سی فارسی از روز پیدایش همواره موضعی خصمانه علیه میهن پرستان ایران زمین داشته و دارد. چه در دوران رضاشاه بزرگ و آستانه حمله متفقین به ایران که با ایجاد حملات روانی و دروغ پراکنی علیه آن بزرگمرد راه را برای حمله قوای بیگانه و اشغال میهن هموار کرد، چه در دوران محمدرضاشاه که همواره موضعی جز تکرار اتهامات دروغین و بی اساس مخالفان مغرض حکومت وقت را نداشت، چه در سالهای 56 و 57 که عملاً تریبون انقلابیون و ملاها شد و به بزرگترین مبلغ خمینی مرتجع و یارانش مبدل گردید ... و چه حالا که آشکارا بلندگوی رسمی اصلاح طلبان و لابیست های رژیم جمهوری اسلامی گردیده است و درهای رسانه خود را به روی مخالفان واقعی تمامیت رژیم بسته است. ما بارها از مدیران بی بی سی پرسیده ایم و باز هم می پرسیم: اگر این رسانه بی طرف است چرا هیچ وقت از یک شخصیت مشروطه خواه به عنوان کارشناس در برنامه هایش استفاده نمی کند یا در سایت اش هرگز نظرات و مواضع این گروه را انعکاس نمی دهد؟ چرا همواره صدایی که از این رسانه بر می خیزد، صدای مخالفان و دشمنان غرض ورز خاندان پهلوی است یا دوستان و حامیان جمهوری اسلامی است؟

در ادامه همان سیاست هاست که حالا هم برای تخریب خاندان پهلوی و تشویش اذهان مردمی که به وضوح تفاوت آشکار میان دیروز و امروز ایران را می بینند و به میهن پرستی و دلسوزی دولتمردان گذشته کشورمان ایمان یافته اند، تلاش می کند از زبان یک تحلیلگر چپ اندیش، که تا همین چند سال پیش در روزنامه های جمهوری اسلامی قلم می زد، سخنان خصمانه خود علیه آن خاندان را تکرار کنند.


جایگاه شر کجاست؟

نویسنده محترم این مقاله با تکرار شعارهای چپ اندیشان سال 57، می فرمایند: "سوژه‌های تحت انقیاد ناگزیر از پذیرفتن شّرِ جاسازی‌شده در آنها توسط دولت-دین می‌شوند. انقلاب، نوعی افشای شّر است. سوژه‌های تحت انقیاد با انقلاب، به‌واقع، شّرِ جاسازی‌شده را برملا می‌کنند."

نویسنده محترم مقاله تلاش می کنند تا به قول خود از دیدگاه تفکر مفهومی حقانیت انقلاب 57 را توجیه کند. ایشان هنوز هم انقلاب 57 را پدیده ای مثبت ارزیابی می کند. انقلابی مردمی که شر حاکم را افشا و سرنگون ساخته است. نویسنده محترم با اعتراض به سخنان شهبانو درباره "ریختن خون گوسفند بر پیراهن برخی از انقلابیون" این حرف ایشان را دروغی در راستای حفظ انسجام درونی سلطنت طلبان و قلب واقعیات تاریخی می‌داند. در حالی که خوشبختانه پیشرفت تکنولوژی و ظهور ابزار نوینی نظیر ماهواره و اینترنت موجب گردیده تا بسیاری از دروغگویان خیلی زودتر از آنچه تصور می کنند رسوا شوند! دیگر دوره خرافه پردازی و فریب مردم گذشته است. دیگر سالهاست که تاریخ مصرف پدیده هایی نظیر رؤیت تصویر ملا در ماه و یافتن تار ریش او لای قرآن به اتمام رسیده است. امروز هر دروغ و فریبی از سوی هر شخص و گروهی، چه دولتی و چه غیردولتی، چه پوزیسیون و چه اپوزیسیون،... خیلی زود افشا می گردد و مردم چهره دروغگویان واقعی را به سرعت تشخیص خواهند داد. نمونه اش این فیلم که به خوبی حرف های شهبانو فرح درباره تقلب آشوبگران 57 را افشا می کند. آشوبگرانی که دست در خون گوسفند می زدند و بر سر و پیراهن خود می مالیدند تا ادعا کنند که این خون ها خون خلق ماست که به دست ساواک و ارتش شاه ریخته شده است!! :


نویسنده محترم با اصرار بر مردمی بودن انقلاب 57 پاسخی هم به دیگر حقایق مستندی که درباره آشوبگری ها و جنایات انقلابیون منتشر گردیده، نمی دهند. سخنی پیرامون فاجعه "آتش سوزی سینما رکس آبادان" و دهها سینمای دیگر در نقاط مختلف ایران که همگی به دست همین انقلابیون - به زعم ایشان - مردمی و آزادیخواه بوقوع پیوست به زبان نمی آورند و مثل سایر همفکران شان درباره این جنایت غیرانسانی سکوت اختیار می‌کنند. حرفی هم از ترورها و جنایات گروههای مدافع خلق نمی زنند. (برای آگاهی بیشتر پیرامون جزئیاتی دقیق از چگونگی وقوع فاجعه آتش سوزی سینما رکس آبادان و افشای عاملان و آمران آن فاجعه، می توانید به تحقیق نگارنده در این زمینه مراجعه کنید:

فاجعه سینما رکس آبادان: جنایتی که هرگز فراموش نخواهد شد (قسمت دوم وپایانی)

   

همچنین برای مطالعه نمونه ای از ترورها و جنایت های گروههای مسلح مخالف حکومت پهلوی در سالهای پیش از انقلاب به لینک زیر مراجعه نمایید:

 

ترور لوئیس هاوکینز توسط عوامل مجاهدین خلق )


این چنین است که نویسنده محترم با چشم بستن بر روی بسیاری از حقایق تلخ سالیان 56 و 57 و تکرار همان شعارهای پوسیده و تاریخ مصرف گذشته انقلابیون آن سالها، مدعی می شوند که فرح و سلطنت طلبان با تدارک چنین فیلم هایی "تلاش می کنند حقانیت تاریخی برای سلطنت قائل‌ شوند". حال آنکه نویسنده فیلسوف و اندیشمند ما از یک اصل اساسی غافل اند: "حقانیت تاریخی انسان ها را خود تاریخ رقم خواهد زد" و هیچکس نمی تواند و این قدرت را ندارد که در جایگاه تاریخ نشسته و به مردم حقانیت یا بطلان شخصیت های تاریخی را دیکته کند. اگر امروز حقانیتی نصیب حکومت پیشین و دولتمردانش گردیده، نه بابت ساخت فیلم هایی نظیر "از تهران تا قاهره" بلکه به دلیل آگاهی هر چه بیشتر مردم ایران از حقایقی بوده است که متأسفانه چند صباحی بدلیل تلاش برخی از افراد و گروههای سیاسی مغرض و بی صداقت از چشمان‌شان پنهان مانده بود. اما گذشت تاریخ چونان برون آمدن خورشید از پس ابر، نور حقیقت را بر زندگی گذشته یک ملت می تاباند و چهره حق و باطل از یکدیگر جدا می سازد. همان گونه که چند دهه تحریف تاریخ توسط رژیم جمهوری اسلامی و دیگر گروههای مخالف خاندان پهلوی کمترین اثری در دیدگاه بخش عظیمی از جامعه ایران نداشته است و امروز بسیاری از مردم به نیکی از پادشاهان پهلوی یاد می کنند. چرا که با تمام وجود نتایج آنچه را که برخی هنوز انقلابی مردمی می خوانند درک و لمس کرده اند.


۱۳۹۰ مرداد ۱۹, چهارشنبه

نقدی بر مستند "شب بود" درباره فریدون فرخزاد



یکشنبه شب در سالگرد قتل ناجوانمردانه هنرمند مردمی و مبارز ایران، فریدون فرخزاد مستندی با عنوان «شب بود» درباره زندگی وی از شبکه من و تو پخش شد. محبوبیت فریدون فرخزاد در کنار محبوبیت شبکه من و تو که جزو پربیننده ترین کانال های فارسی زبان ماهواره به شمار می رود، سبب گردید تا این برنامه بینندگان فراوانی را به خود جلب کند. من در اینجا به هیچ روی قصد تخطئه سازندگان این برنامه را ندارم، چرا که معتقدم نفس پرداختن به شخصیت تکرارناشدنی چون فریدون فرخزاد خود کاری است ارزشمند و درخور تقدیر؛ اما لازم می دانم نکاتی را در مورد این برنامه و مطالبی که در آن توسط تهیه کنندگان یا مهمانان برنامه مطرح گردید، بیان کنم:
1- باید در انتخاب افراد دقت بیشتری صورت می گرفت. به جز بانو پوران فرخزاد و استاد اسماعیل خویی، سایر افرادی که در این برنامه پیرامون شخصیت فریدون فرخزاد سخن گفتند، شناخت مستقیمی از شخصیت وی نداشتند. بعضاً کسانی بودند که حتی یک بار هم او از نزدیک ندیده بودند! هرچند نگارش یک کتاب یا خواندن یک آواز به یاد فریدون فرخزاد هم کاری است بسیار شایسته و قابل تحسین، اما چه بهتر که از وجود افرادی نزدیک تر به فریدون هم در این برنامه استفاده می شد تا اطلاعاتی ناب تر از جنبه های مختلف زندگی و افکار فریدون فرخزاد در اختیار بیننده قرار می گرفت.
2- ای کاش مثل برنامه مستندی که یک شب پیشتر، از همان شبکه درباره دکتر شاپور بختیار پخش گردیده بود، این برنامه هم صرفاً به نقل روایتی مستقیم از افکار، آثار و سخنان خود فریدون فرخزاد می پرداخت، تا اینکه حالتی داستان گونه بیابد و هرکس از زاویه دید خود درباره شخصیت او سخن بگوید.
3- جای خالی یک فیلم جدید یا یک سند تازه از فریدون فرخزاد در این برنامه به شدت احساس شد. تمام فیلم ها و کلیپ هایی که از فریدون پخش شد، در سایت هایی نظیر یوتیوب به راحتی قابل دسترس است. حقیقتاً می توان گفت در این زمینه، مستند «شب بود» حرف تازه ای برای بینندگانش نداشت.
4- درباره فعالیت های سیاسی فریدون فرخزاد در پس از انقلاب (که بی تردید یکی از مهمترین عوامل محبوبیت امروز او در میان مردم ایران است) سخن چندانی گفته نشد. از آن همه کنسرت های سیاسی و سخنرانی های افشاگرانه، تنها به یکی دو دقیقه از کنسرت او در رویال آلبرت هال لندن اکتفا کردند.
5- آنچه بیش از همه شگفتی مرا برانگیخت، زمانی بود که از شرکت کنندگان در این برنامه پیرامون افکار و عقاید سیاسی فریدون فرخزاد سئوال شد. یکی او را دوستدار مکتب مارکسیسم و سوسیالیسم دانست و دیگری وی را فردی که صرفاً مخالف جمهوری اسلامی بود. گمان می کنم برای اثبات عقاید واقعی فریدون فرخزاد، هیچ سندی بهتر از سخنان خود او نباشد:
چندان شایسته نیست افراد یا گروههای سیاسی که تا آخرین روزهای حیات فریدون به وی دشنام و ناسزا می گفتند، امروز بخواهند محبوبیت او را به پای خود و همفکران شان بنویسند. از فریدون فرخزاد به اندازه کافی ترانه ها، اشعار، سخنرانی ها و مقالات سیاسی به جا مانده است که بتوان با تحلیلی واقع بینانه، در مورد عقاید و افکار وی به قضاوتی عاری از خطا نشست.
6- نکته جالب دیگر، که می توان آن را در ادامه دو بحث پیشین مطرح نمود، یعنی پرهیز از پرداختن به جنبه سیاسی شخصیت فرخزاد و فعالیت های او در سالیان پس از انقلاب (که نمی دانم ناشی از ترس و خودسانسوری تهیه کنندگان این برنامه بود، یا محافظه کاری و پرهیز از ورود به برخی مجادلات سیاسی)، عدم اشاره مستقیم به عاملان قتل او بود. پس از افشای ماجرای قتل های زنجیره ای و اعترافات مأموران وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی و با توجه به تکرار موارد مشابه از قتل دگراندیشان و فعالان سیاسی اپوزیسیون در خارج از کشور، تردیدی وجود ندارد که این قتل به دستور مستقیم مقامات جمهوری اسلامی صورت گرفته بود. اما متأسفانه به این جنبه از مسئله هم کمتر پرداخته شد و تنها به بازسازی صحنه وقوع قتل اکتفا گردید.
شاید اگر چنین نواقصی وجود نداشت، مستند «شب بود» به اثری بهتر و به یادماندنی تر تبدیل شد.